DLL bestaat 80 jaar

Molen en Meren wandeltocht 2005

BIJNA HADDEN "DE LAATSTE LOODJES" ER ECHT OPGEZETEN
(Molen & Merenwandeltocht te Krommenie op zaterdag 22 mei 2005)

Een aantal Zwervers gaat vanuit Beverwijk op de fiets richting Krommenie, maar vanuit Lisse is dat een hele onderneming, dus ik ga rechtstreeks naar de start. Omdat er nog meer zijn op de veertig bel ik even rond en ene Marcel wil wel met me oplopen. Ik ken hem nog niet dus het zal even zoeken worden in het startgebouw. (John maakt 's avonds grapjes: "Hebben jullie afgesproken dat hij een witte anjer in zijn knoopsgat heeft?" "Nee, een rode roos nou goed!!!!"). Als vrijdagmiddag Piet belt of hij ook mee mag kán het nog gezelliger worden.

OMHOOG, NAAR BENEDEN EN RECHTUIT

Het is nog wat frisjes maar wel met een zonnetje, dus Piet laat zijn dikke trui in de auto. In het startgebouw zien we nog meer 'Zwervers', maar ik kan niet ontdekken wie van de overige wandelaars Marcel is. Ineens krijg ik een heldere ingeving. Hij heeft een 06-nummer. Wellicht heeft hij zijn telefoon bij zich. Ik draai het nummer en vrijwel gelijk horen we even verderop een telefoon gaan. Het contact is nu snel gelegd.

Na een toespraak, het hing er nog om of de vereniging dit 70-jarig jubileum wel kon vieren, mogen we klokslag half negen vertrekken, dit maal aan de achterzijde het schoolplein af en door de nieuwbouw. Het is opvallend druk met andere wandelaars.

We steken over en gaan langs een eerste fort. Iets verderop zit een meerkoet vlak langs de weg te broeden op zijn nest. Ik probeer er een foto van te maken terwijl Marcel en Piet naast me staan. Het dier stapt op en gaat twijfelend van zijn twee eieren af. Kunnen we wel, drie grote lummels die zo'n klein beestje van haar nest jagen. Verder stikt het ook van de vogels. Er zit er één bovenop een paaltje. Een tureluur volgens Piet. "Dat zie ik niet hoor, een kievit en een scholekster oké, maar al die bruine vogeltjes met kromme en rechte snaveltjes." "Dat is niet zo moeilijk hoor, een grutto heeft zijn snavel omhoog gekruld net als het haaltje achteraan de o, een wulp naar beneden als de boog achteraan de p en een tureluur rechtuit."  

OVERAL BORDJES

We gaan langs een golfterrein. Piet heeft toevallig een andere wandelaar, eigenlijk moet ik zeggen ex-wandelaar gesproken. Of hij mee ging vandaag. Nee, hij moest golfen, en of Piet enig idee heeft hoeveel je daarbij wandelt. We zien het al voor ons: Nijmegen gaan lopen en dan zeggen dat je goed getraind hebt: vele, vele uren golfen... De spelers hebben niet meer de echte golf-kleding aan: nickebockers, geruite kousen en college schoenen. Maar golfen is inmiddels volkssport geworden.

We passeren een stiltegebied met op de achtergrond het geraas van vliegtuigen waarvan de vliegroute vandaag precies over ons heen gaat en het gebrom van een electriciteitscentrale. We mogen zelfs over een hekje klimmen en een graspad af. En niet lang daarna volgt het tweede fort: Fort Veldhuis. Er voor staat een bordje waar ik een foto van maak:

Het wordt zo warm dat ik mijn jack uit doe. Op de hoek van de straat 'stort een nagebouwd vliegtuig' een dijk in. We passeren een zwaanennest waar de jongen al uit het ei zijn en op de rand van het nest zitten.

We zijn inmiddels op de eerste rust aangekomen: wegrestaurant 'Twaalfmaat'. We hebben nog niet echt behoefte aan een rust en het ziet er niet zo heel gezellig uit dus we gaan, langs een EHBO-er op de brommer, door.

De route voert ons het nieuwe landschapspark Assumburg in. Het gebied wordt al flink groen. We passeren het schitterende kasteel en gaan dan de bebouwde kom van Heemskerk in. Bij het eerste verkeerslicht doet Piet een schoen uit. Hij heeft zijn hiel stuk gelopen en zo te zien heeft zijn schoen, bij zijn hiel, zijn beste tijd wel gehad. We lappen zijn hiel een beetje op met een pleister van mij en wat sporttape van hemzelf en vol goede moed gaat Piet weer met ons mee. In een tuin staat wel weer zo'n mooi bordje, een foto waard:
Maar dat is de laatste foto die ik ervan maak, want we zien er vandaag nog vele. We wandelen straat in, straat uit, tot we de Rosa Manussingel op gaan. Die naam komt me bekend voor...oh ja, hier woont mede-redactielid Harry! Maar voor we bij hem langs komen slaan we af het Tolpad op, de polder in. Het is echter van korte duur. Al snel volgt weer bebouwde kom. Eerlijk gezegt begin ik dat wel een beetje genoeg te vinden.

DAN BLIJF JIJ TOCH LEKKER ZITTEN

We worden onder station Uitgeest door gestuurd. Vroeger reed ik hier geregeld langs, maar nu is het zo veranderd dat ik goed moet kijken om het te herkennen. De EHBO-er staat er weer met zijn brommertje en we merken op dat hij een 'hele koffer vól verbandmiddelen' heeft. We moeten nog even doorbijten, maar dan, na molen 'De Kat' (ofwel 'De Zien' zoals ook enkele straten in Uitgeest heten en de polder waar hij in staat) en 'De Dog' verlaten we voorlopig het bebouwde. Ik wil rechtsaf gaan, achter een aantal andere wandelaars aan, maar wordt teruggeroepen door mijn medewandelaars en een echtpaar dat achter ons loopt. Wij moeten naar links, de 25 rechts. Maar er moeten tussen de 25-ers nog meer 40-ers lopen.

Voor ons lopen twee dames voortvarend het viaduct over de A9 op als ik ineens een flauwe krijtpijl links van het fietspad zie. We bekijken hem allen goed, bestuderen de route en komen dan tot de conclusie dat we inderdaad linksaf moeten en fluiten de dames terug. Het pad gaat over in een grasdijk met diepe karresporen die vooral voor Piet het wandelen wat bemoeilijken. Een pony staat aan een touw middenop het pad, maar laat ons gelukkig rustig passeren. We gaan toch de A9 over, en niet lang daarna, na boerderij Mariahoeve wederom, op speciaal verzoek van Piet zeggen we, een graspad op.

Een stukje bebouwde kom van Akersloot door en staan dan opeens voor bar 't Voorom waar de rust is. Na 22,4 km hebben we daar wel zin in. We kunnen nog zitten en ik bestel snel de consumpties. De bediening is niet erg vlot en als na ons menig wandelaar binnenstapt, waaronder enkele 25-ers die hier helemaal niet moeten zijn, loopt de wachttijd snel op. De cappucino smaakt goed, maar met die machines van tegenwoordig kun je daar volgens Marcel 'niet veel meer aan verpesten.' Als ik na de consumptie opsta om andere wandelaars de gelegenheid te geven te zitten, gaat Piet muiten: "Mijn kwartier is nog niet om, ik heb zeker nog drie minuten." "Nou, dan blijf jij toch nog lekker drie minuten zitten, maar wij gaan door." Uiteraard gaat hij weer gezellig mee.

VRIJ ZELDZAAM

Het is inmiddels korte-broekenweer geworden en in ieder geval Piet heeft er spijt van dat hij zijn korte broek niet mee heeft. Alleen op de meer open plekken gaat het jack even aan. De route voert ons achterlangs horeca- en recreatiebedrijf 't Hoorntje over een vakantieparkje waar een meisje buiten speelt. Als Marcel haar gedag zegt rent ze snel weg. "Ze denkt vast, wat een enge man." "Of haar moeder heeft gezegd: als er vreemde mannen komen kom je meteen naar mij toe!" Nog een verzoeknummer voor Piet, een klein stukje maar, en dan gaan we in grote lijnen de oevers van het Alkmaardermeer volgen. Dan mogen we een randje van Uitgeest mee nemen waarin enkele karakteristieke Noord-Holandse huizen staan, groen betimmerd, en waar we over een schattig wit ophaalbruggetje mogen. Langs de Tweede Broekermolen volgen we de oevers van het Uitgeestermeer. Een schaap in een weiland laat een gigantische boer. 'Het heeft kennelijk gesmaakt.'

Het is een heel lange polderweg, we hebben daar eigenlijk alleen erg in omdat we goed opletten waar de rust bij 'boerderij met huisnummer 45' is. Het is nog altijd druk met wandelaars, dus als we een rustige 'kiosk' naderen besluiten we daar maar te rusten.

Via Krommeniedijk komen we op een lang, maar wel heel mooi, onverhard pad om de Krommeniër Woudpolder. (Het lijk een beetje op het pad dat we vorig jaar rondom eiland 'De Woude' liepen, en dat blijkt deels aan de andere zijde van het water te liggen.) De bermen zijn schitterend met o.a. heel veel fluitekruid en later zien we ook echte koekoeksbloem en die is vrij zeldzaam.

MET HET PONTJE?

We passeren scoutingcentrum 'De Stierop', maar zo vlak na de vorige rust hebben we geen zin om te stoppen en wandelen door. Ook Piet die steeds iets achterop raakt, maar waar we gerregeld op wachten. Volgens hem hebben wij er flink de pas in, de waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Ik ga op zoek naar een plekje voor een sanitaire stop wat nog niet meevalt zo langs een vaart en weilanden met sloot. Gelukkig is het 'gras' twee kontjes hoog, dus bij een hek schuif ik tussen het groen.

Het lekkere zonnetje wordt nu overschaduwd door een grauwe lucht. We zullen toch niet het laatste stuk nog nat regen? We passeren molen 'de Woudaap' van de jongensboeken van de Kameleon. En daar weet ik alles van, want elke avond lees ik de boeken aan 'mijn jongens' voor en we hebben er al een stuk of tien gehad. Freek uit Krommenie heeft me wel eens verteld dat de schrijver, Hotse de Roos, een vroegere buurjongen van hem is en dat hij dus gewoon hier woonde toen hij zijn boeken over twee jongens met een bootje in Friesland schreef. En de daar genoemde molen staat dus gewoon in Noord-Holland!

In de routebeschrijving staat: . fietspad langs Nauernasche Vaart, tot zelfbedieningspontje R.D. na pontje... we denken met het pontje over te moeten varen. Gelukkig wijst een witte pijl op de weg ons daar rechtdoor.

IK ZOU MAAR MEEGAAN

Dan volgt een stukje bebouwde kom van Krommenie. We voelen enkele spetters.. die steeds groter worden.. maar iets verderop is bij een flatgebouw een luifel waar we de laatste grote druppels ontwijken. Tegen de tijd dat Piet onder de luifel stapt "Zo, even schuilen", stappen wij er weer onder vandaan. "Waarvoor dan? Het is weer droog." Langs een tennispark gaan we een parkje door om nogmaals een tennispark te passeren. Hier kennelijk volkssport nummer 1. En dan duurt het niet lang meer tot we de school binnen stappen. Daar zitten nog enkele 'Zwervers' die vanmorgen inderdaad op de fiets vanuit Beverwijk zijn gekomen.

Bij het afmelden krijgen we nog een linnen tas mee i.v.m. het 70-jarig bestaan van de Laatste Loodjes. Bijna hadden 'de laatste loodjes' er ook opgezeten, maar gelukkig zijn er weer mensen gevonden die de vereniging voort willen zetten. Kennelijk is zeventig een kritieke leeftijd, want 'Jan Passtoors' werd na 70 jaar wel opgeheven, en daarbij kijk ik even naar Piet die met zijn 65 jaar ook die kant op gaat...Met zijn opgelapte voet is het vandaag goed gegaan en hij heeft vrijwel pijnloos gewandeld. De 'brom-EHBO-er' komt even bij ons staan en heeft nog een tip hoe een zere plek te behandelen.. Vrijwel hetzelfde als wij het dus deden.

Terwijl ik op het punt sta naar de auto te gaan, ik rij vandaag, begint Piet weer over zijn drie minuten die hij nog even vol wil praten met Ton. "Die drie minuten zijn nou inmiddels wel om, dus ik zou maar mee gaan, ík heb de sleutels." (De macht van de autosleutel noemen we dat altijd.)

Cees Moerbeek

zie ook: Molen en Meren wandeltocht statistieken

Fotoalbum 2018

Klik hier voor het fotoalbum van 2018

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven