DLL bestaat 80 jaar

HOND HAPT NAAR MAN en MAN BIJT HOND

Om kwart over vijf gaat mijn wekker af. Het is zaterdag 10 december 2011. Freek en ik gaan vandaag een etappe lopen op het Overijssels Havezatenpad van Ommen naar de Archemer stuw en weer terug. Een afstand van iets meer dan 20 kilometer. Het is voor ons in ieder geval de laatste mogelijkheid om dit jaar nog gebruik te maken van ons ‘vrij-reizen’ kaartje.

In tegenstelling tot de afgelopen dagen, waarop storm en regen het weer bepaalden, is ons voor vandaag een droge en zonnige dag in het vooruitzicht gesteld. Om tien voor zeven stap ik op de trein waarin Freek al op mij zit te wachten. De reis verloopt niet geheel vlekkeloos. Tot en met de overstap in Duivendrecht gaat het nog goed maar de intercity naar Zwolle, die in principe alleen in Hilversum en Amersfoort stopt, krijgt kuren in Baarn. Om onduidelijke redenen stopt ie in Baarn. Vergeefs wachten wij op enige informatie via de intercom maar het blijft angstig stil. Als de trein zich even later weer in beweging zet vernemen wij van de conductrice dat de intercom defect is. Over het oponthoud in Baarn wordt verder niet gerept. In Zwolle hebben we immers twaalf minuten de tijd om over te stappen op de sneltrein naar Ommen.

In Amersfoort echter blijft onze trein langer staan dan normaal. Wij zien ‘onze’ conductrice druk bellend voorbij lopen. Deze vertraging loopt op tot een kwartier. Nou wordt die overstap in Zwolle wel kantje boord. Als de trein eenmaal weer rijdt en de conductrice met een verontschuldigende blik voorbij komt, vraag ik of we nu de aansluiting in Zwolle nog wel zullen halen. En zo niet, of zij dan zo vriendelijk wil zijn om even te bellen of onze trein naar Ommen op ons kan wachten. Zij gaat het proberen maar kan niets beloven. De oorzaak van de vertraging blijkt een niet opgekomen machinist te zijn. Het oproepen van een reserve machinist binnen een kwartier is voorwaar nog een kunststukje. In Zwolle aangekomen blijkt onze trein er nog te staan. Een sprint van spoor 3 via een paar trappen naar spoor 16 volgt en buiten adem nemen wij plaats. Eenmaal onderweg meldt de perfect werkende intercom dat de trein met een kleine vertraging is vertrokken omdat gewacht moest worden op enkele reizigers uit de trein van Amersfoort. Wij kijken elkaar aan. Wij dus.

Lees meer: HOND HAPT NAAR MAN en MAN BIJT HOND

Rob en Bets de Boer hebben de Alpen 4daagse gelopen.
Hier een kort verslag van. Het was in Bad Kleinkiershheim Oostenrijk

We moesten ons nog aanmelden
we kregen geen medewerking van Effeweg en de KBLO
Dus vrijdag 5september ons daar aangemeld
Stonden wel raar te kijken dat het niet in Nederland kon
Zondag de begroeting en de vraag hoeveel er mee deden
dat waren er 170 dat vonden ze mooi voor de eerste keer

Lees meer: Verslag Alpen 4daagse (Oostenrijk)

BRANDNETELS EN BRAAMSTRUIKEN UITNODIGEND OP HET PAD

Het is weer eens tijd voor een spoorwegwandeling.  We hebben deze keer ons oog laten vallen op de Fort Vuren Route tussen Gorinchem en Leerdam. Deze wandeling met een lengte van 21 kilometer volgt drie stukjes LAW. Eerst 1 km het Pelgrimspad (Amsterdam - ‘s Hertogenbosch), vervolgens 17 km het Waterliniepad (Weesp – Werkendam) en tenslotte nog 3 km het Lingepad (Leerdam – Nijmegen). Op woensdag 23 augustus 2006 trekken Freek en ik de stoute schoenen aan en nemen rond kwart voor zeven de trein naar Amsterdam. Daar stappen we over op de intercity naar Dordrecht om vervolgens weer de stoptrein te nemen die ons uiteindelijk naar Gorinchem moet brengen. Het laatste traject duurt lang genoeg om nog even in de coupé een kopje koffie uit de thermoskan van Freek te drinken.

Lees meer: BRANDNETELS EN BRAAMSTRUIKEN UITNODIGEND OP HET PAD

Lees over de 100.000 km die ons DLL lid Clen Hoogland al liep....

Klik op het plaatje.

 

DWALEN OP HET MAARTEN VAN ROSSUMPAD

Dat ik in maart 1999 besloot om het Maarten van Rossumpad te gaan lopen van Ommen naar Arnhem en niet andersom, is puur toeval. Als startplaatsen had ik Ommen, Hattem (2x), Epe (2x), Beekbergen (2x) en Arnhem aangewezen en wel zo, dat wij steeds ongeveer twintig kilo- meter van de trein c.q. auto zouden wandelen en daarna weer terug. Gebleken is dat het ontzettend plezierig is om na afloop direct met de trein of auto naar huis te kunnen hetgeen absoluut ondenkbaar is wanneer je afhankelijk bent van busverbindingen. Bovendien zie je op de terugweg weer totaal andere dingen als op de heenweg dus zo erg is dan heen en weer lopen op één dag nou ook weer niet. Vandaag, 26 augustus 1999, lopen wij de laatste etappe van Arnhem naar het Landgoed Twickel, ongeveer zes kilometer ten noorden van de Posbank. Heen en terug bedraagt de afstand veertig kilometer.

Lees meer: DWALEN OP HET MAARTEN VAN ROSSUMPAD

BLAFFENDE HONDEN BIJTEN WEL !

Het is zaterdag 15 juni 2002 en voor vandaag staat de laatst etappe van het Drenthepad op het programma. Er is goed wandelweer voorspeld. De regen van vannacht trekt naar het noordoosten weg, zo luidt het weerbericht. Tegen de tijd dat wij om kwart over negen in Hoogeveen arriveren, zal het regenfront wel voorbij zijn. Maar in de buurt van Zwolle zie ik regendruppels tegen de ruiten van onze treincoupé slaan.

Lees meer: BLAFFENDE HONDEN BIJTEN WEL !

Onze secretaris Cees Moerbeek is ook actief bij wandelsportvereniging WS'78. En ook daar maakt hij leuke dingen mee die hij ons niet wil onthouden....

EEN LEUKE HOBBY ? VERGEET HET MAAR !

Dat het pijlen van WS 78 tochten geen onverdeeld genoegen is, weet u natuurlijk al lang. Zo ook op 5 januari 2001 als we met vier man op weg gaan op het parcours van Alkmaar Noord. Johan Wolvers is de architect, Willem Bruggeman, Nico Maasdijk en ik reiken hem vandaag de helpende hand. Als ik om half acht in het stikke donker mijn fiets en die van Nico op de auto zet, spattert het een beetje. Maar nadat ik Willem en Nico heb opgepikt in Krommenie en wij op weg zijn naar Heiloo om Johan op te halen, striemt de regen tegen de voorruit. Johan heeft wat rollen plakband mee, dat is makkelijk bij lantaarnpalen en zo. Op speciaal verzoek van Nico geeft Johan nog een plastic tas met ouwe lappen mee. Kunnen we de lantaarnpalen mee droog wrijven.

Lees meer: EEN LEUKE HOBBY ? VERGEET HET MAAR !

HET MOEST DE DAG VAN DE SLEUTELS ZIJN

Wáár heb ik dat meer gelezen. Je hoort zoveel van die sleutelverhalen. O ja, ik weet het weer. Op de dag van de eerste Lustrumtocht van WS 78 op 9 juli 1983 in Apeldoorn meldt  medeoprichter Fred Westerheijden zich rond de klok van zeven uur bij de poort van de Acaciahal. De beheerder, die er om deze tijd zou zijn, is er nog niet. Gelukkig heeft Kees Cobussen een extra sleutel meegekregen dus het etablissement kan worden geopend. Dan dient zich echter het volgende probleem aan. Fred kan de sleutel van de kofferbak niet vinden. Uitpakken van wisselgeld, wandelboekplaatjes en nog veel meer is niet mogelijk. Verslagenheid alom! Een buurman wordt gebeld. Hij zal de reservesleutel brengen.
Iedereen herinnert zich wel minimaal één zo’n moment in zijn of haar leven. Gehannes met sleutels! Zo ook bij mij, als ik mij op vrijdag 18 oktober 2002 om half zeven in de ochtend naar Rhenen begeef. Ik heb m’n fiets achterop de auto mee. Ik ga Henk Veenendaal en Gerard Achterberg assisteren met het bepijlen van de tweede WS 78 wandeltocht van het 25e seizoen vanuit Rhenen. We hebben afgesproken om met twee ploegen van twee (Albert Smit is ook van de partij) de klus te klaren. Het is de bedoeling om bij de soeppost te beginnen. Henk en ik doen het gedeelte tussen de soep- en de koffiepost. Deze post bevindt zich  toevallig op dezelfde locatie aan de Cuneraweg in Rhenen. Zo komen we dus vanzelf weer bij de auto terug. Gerard en Albert doen de andere helft. Maar dat is wél het gedeelte waar de Boswachterij scherp let op het juist bevestigen van de papieren pijlen. Maar dat kunnen we wel aan Gerard toevertrouwen want die kent zijn ‘pappenheimers van het bos’. Hij kan zogezegd lezen en schrijven met die gasten.

Lees meer: HET MOEST DE DAG VAN DE SLEUTELS ZIJN

KOEPELS OP DE GAZENBEEKWEG

Wij bevinden ons op de Jac Gazenbeekweg in de buurt van Arnhem. We zijn vanmorgen om tien voor acht gestart bij het café-restaurant “Planken Wambuis” bij Ede. Het begon net te dagen en voor onze eerste markering moesten we onze neuzen tegen een verkeerspaaltje drukken om te zien of we goed zaten.
Nu hebben we het ene landgoed nog niet gehad of het volgende dienst zich alweer aan. Het “Landgoed Warnsborn” hebben we zojuist achter ons gelaten. Om in het “Landgoed Boschveld” te komen, moeten we een drukke vierbaans verkeersweg oversteken. Kort daarna al betreden we het “landgoed Mariëndaal”. Nu pas hebben we in de gaten dat we aardig geklommen hebben. Beneden ons lopen de koeien op een sterk aflopend weiland te grazen. Via een prachtige beukenlaan en een smal stijgend pad komen we op een door haagbeuken overdekt pad van enkele honderden meters lang, genaamd de “Groene Bedstee”. Ik stel mij zo voor dat een dergelijke bomentunnel idyllisch zou zijn voor bruidsparen die zich van het stadhuis naar de gereedstaande koets begeven.

Lees meer: KOEPELS OP DE GAZENBEEKWEG

MARSKRAMEN VAN LETTELE NAAR DEVENTER

Het loopt al aardig naar het einde van de maand en voordat deze voorbij is, willen Freek en ik nog wel graag de vrije treinreis van de NS ‘opmaken’. Op de nog resterende zaterdagen zijn we helaas met andere zaken dan wandelen bezig zodat we op een doordeweekse dag aan de bak moeten. We besluiten op woensdag 22 februari 2006 een gedeelte van het Marskramerpad te gaan lopen. We houden het qua afstand met 12 kilometer aan de bescheiden kant. Het plan is om met de trein naar Deventer te reizen en vandaar met de bus naar Lettele, een plaatsje dat al geruime tijd tot de gemeente Deventer behoort. Hier pakken we dan de wandelroute op en lopen terug naar Deventer.

Het is even over half tien als we de reis beginnen. De trein is op tijd. Een goed begin is het halve werk. In Sloterdijk zijn we getuige van een klein drama. Langs de nog stilstaande trein rent een moeder met kind op de arm voorbij en in de haast om de trein te halen, merkt zij niet dat zij een knuffelbeest van het kind verliest. Op het perron is niemand in de onmiddellijke nabijheid die de jonge vrouw op het verlies attent kan maken en wij zitten hulpeloos achter glas toe te kijken. Even later zet de trein zich in beweging en blijft de knuffel eenzaam achter op het perron. Intussen schieten mij allerlei momenten te binnen hoe ontroostbaar mijn kleinkinderen zijn en waren als er maar één van hun vele knuffeltjes niet te vinden was. Ik zie het drama in de trein al helemaal voor mij.

Lees meer: MARSKRAMEN VAN LETTELE NAAR DEVENTER

PIJLEN IN DE SOESTERDUINEN

Japie Bult, onthoudt die naam, zijn roem is hem al ver vooruitgesneld. Gaat normaal als Jaap van den Berg door het leven. In wandelkringen doet hij zijn bijnaam eer aan. Voor WS 78 heeft Jaap twee jaar research gedaan naar de mogelijk- en onmogelijkheden rond Soest. Twee jaar lang heeft hij onderhandeld met Landschappen en Defensie. Na vierentwintig maanden krijgt hij de zaak rond en biedt het bestuur van WS 78 zijn parcours aan. Piet en Peter zijn razend enthousiast. Wel drie keer zijn zij naar Soest afgereisd om het parcours te verkennen, te controleren, voor te lopen met hodometer en opnieuw te controleren. Steeds weer komen zij tot een eenstemmige conclusie dat dit een “zware” gaat worden. De plaatselijke courant rept in een interview met Jaap zelfs van de zwaarste in de WS 78 geschiedenis. “Dat heeft de verslaggeefster er maar van gemaakt”, verontschuldigt Jaap zich later. “Hoe zit het dan met de fietscontroles”, is mijn vraag. “Is eigenlijk niet te doen”, krijg ik als antwoord, “althans niet op een gewone fiets.” Met een mountain-bike zal het misschien nog wel te doen zijn. Afgesproken wordt daarom dat ik op de wandeldag zelf, zaterdag 2 oktober 1999, de parcourscontrole het beste lopend kan doen.

Lees meer: PIJLEN IN DE SOESTERDUINEN

Pagina 1 van 3

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven