DLL bestaat 80 jaar

BRANDNETELS EN BRAAMSTRUIKEN UITNODIGEND OP HET PAD

Het is weer eens tijd voor een spoorwegwandeling.  We hebben deze keer ons oog laten vallen op de Fort Vuren Route tussen Gorinchem en Leerdam. Deze wandeling met een lengte van 21 kilometer volgt drie stukjes LAW. Eerst 1 km het Pelgrimspad (Amsterdam - ‘s Hertogenbosch), vervolgens 17 km het Waterliniepad (Weesp – Werkendam) en tenslotte nog 3 km het Lingepad (Leerdam – Nijmegen). Op woensdag 23 augustus 2006 trekken Freek en ik de stoute schoenen aan en nemen rond kwart voor zeven de trein naar Amsterdam. Daar stappen we over op de intercity naar Dordrecht om vervolgens weer de stoptrein te nemen die ons uiteindelijk naar Gorinchem moet brengen. Het laatste traject duurt lang genoeg om nog even in de coupé een kopje koffie uit de thermoskan van Freek te drinken.

Om kwart over negen stappen we door de stationshal van Gorinchem. Buiten schijnt de zon volop. Het KNMI heeft deze dag op de voorhand uitgeroepen tot mooiste dag van de week. Het weerstation zit er niet veel naast. Eerst halen we bij het NS loket de routebeschrijving van de tocht. De strenge loketbeambte wil eerst onze NS voordeelurenkaart zien alvorens zij tot gratis afgifte overgaat. Zij geeft ons een stempel in het wandelboekje met de vermelding dat dit stempel een ‘collectors item’ wordt. De NS houdt het in de toekomst op deze lijn voor gezien.

Dan gaan we van start. Het belooft inderdaad een prachtige dag te worden en naast de zonneschijn hebben we ook een matig windje in de rug. Via het sluizencomplex in het Merwedekanaal en de Linge belanden we op de oude stadswal. Rechts hebben we een prachtig uitzicht over de Merwede en links van ons ligt de oude stad. We zijn nog geen kwartier op pad als we de lange broeken al in de weg vinden zitten. Freek is nogal huiverig om in het kort door te gaan. Hij heeft in het boekje gelezen dat de route tussen Kedichem en Asperen door ruig en moerassig gebied gaat en dat goede schoenen en een lange broek aanbeveling verdienen. Maar als hij ziet dat ik al ben begonnen met omkleden, gaat ook hij overstag. Freek is in het bezit van het insectenwerende middel Deet, dus de teken in het bijzonder blijven op afstand. Als we klaar zijn met onze verkleedpartij en onze wandeling voortzetten, grijpt hij opeens vertwijfeld naar zijn afritsbroek. Het is net ‘Wat-en-halfwat’, de ene broekspijp is langer afgeritst dan de ander.

Via de Waterpoort lopen we de vestingstad binnen en even later door de Dalempoort er weer uit. Van de oorspronkelijke vier stadspoorten is dit nog de enige overgebleven poort.  Naast de poort staat het beeld van de zalmvisser. In 1992, toen Gorinchem het 600-jarig bestaan vierde, is dit beeld door de plaatselijke scheepswerf Damen aan de stad geschonken. Na vijf kwartier arriveren we bij Fort Vuren. Wij willen hier eigenlijk alleen maar een stempel halen. Maar een groot bord bij de poort nodigt ons uit om van die heerlijke appelgebak te proeven. Wij kunnen de verleiding niet weerstaan. Als de fortbeheerder hoort dat wij de naar zijn fort genoemde spoorwegwandeling lopen, komt hij enthousiast met enkele folders aan. “Beleef de Hollandse Waterlinie” en “Ontdek het geheime wapen van Nederland”. Een paar schitterende informatieve folders over een verdedigingslinie van 85 km lang van Muiden tot aan de Biesbosch, bestaande uit een ingenieus systeem van sluizen, dijken en kanalen. De Waterlinie is drie tot vijf kilometer breed en ligt als een beschermende krans rondom de steden van Holland en Utrecht.

Na de koffiepauze gaan we de uiterwaarden in met de Waal rechts van ons. Aan de overkant zien we de toren van vestingstad Woudrichem en even verderop Slot Loevestein. Samen met Gorinchem vormde dit de strategische driehoek welke in 1844 versterking kreeg door de bouw van Fort Vuren.
Op weg naar het Lingebos kruisen we de snelweg A15 en de naastliggende Betuwelijn. De spoorlijn ligt al een poosje gereed om in gebruik genomen te worden maar voorlopig zijn de rails nog zo roestig als wat. Ik heb ook begrepen dat deze lijn bij de Duitse grens dood loopt. Het Lingebos werd in de zestiger jaren aangelegd uit economische noodzaak. Voor de aanleg van het klaverblad bij Gorinchem en de verbreding van de A15 was veel zand nodig. Dat werd gewonnen op de plek waar nu een recreatieplas is.

Spoedig hierna betreden we de Spijkse Kweldijk langs de Linge. Op het terras van de Koffie- en Theeschenkerij ‘De Uitspanning’  worden we middels een groot bord in de tuin opnieuw van harte welkom geheten, onder het mom dat er op de nu volgende negen kilometer geen rustgelegenheid is. We hebben er inmiddels elf kilometer opzitten en besluiten toch maar, eigenwijs als wij soms kunnen zijn, bij het eerstvolgende bankje te gaan pauzeren.

De Spijkse Kweldijk gaat over in de Nieuwe Zuider Lingedijk tussen Kedichem en Asperen. Ten zuiden van deze dijk beheert SBB een moerassig gebied. We gaan de dijk af en een graspad op. Freek spreekt zijn goedkeuring uit over het feit dat het pad gemaaid is. Maar als we al wat dieper in het moeras zijn doorgedrongen, lopen we hopeloos vast tegen een vuur van riet. Het pad loopt dood, er is geen weg meer te bekennen. Rechts van ons, aan de andere kant van een greppel, staan vier pony’s ons aan te gapen. Als die beesten spreken konden hadden ze al lang geroepen dat daar een wankele plank over de greppel lag. De markering laat ons in de steek dus besluiten we de plank uit te proberen. Na een wankele oversteek en een ontwijkende manoeuvre langs de pony’s blijkt even later dat we ons op de goede weg bevinden.
We beginnen het een beetje zat te worden. Drie kwartier na ‘De Uitspanning’ zijn we nog geen bankje tegengekomen. We moeten ons daarom tevreden stellen met een elektriciteitshokje waar we met de rug tegenaan ons lunchpakketje naar binnen werken. Het warme water uit mijn thermosfles is goed voor een beker soep. Terwijl wij daar zitten, passeren ons nog een drietal spoorwegwandelaars.

Het halve uurtje rust heeft ons goed gedaan. Vol goede moed vervolgen we onze wandeling. Na het oversteken van een drukke verkeersweg komen we in het Natuurgebied Nieuwe Zuiderlingedijk. De routebeschrijving heeft niets teveel gezegd. Eerst maken we een omtrekkende beweging om een waterplas heen en belanden na de oversteek van twee houten bruggetjes in een moeras. Brandnetels, braamstruiken en riet hangen uitnodigend over het smalle blubberige en gladde pad. Af en toe reikt het SBB ons de helpende hand door het pad te voorzien met enkele vlonders. WS 78 zou deze route zo in zijn winterprogramma kunnen opnemen. We blijven op de been maar onze blote benen hebben het zwaar te verduren.

Als we op de Lingedijk uitkomen, lopen we ook meteen het plaatsje Asperen binnen. Op de Oranjewal, een gerestaureerde stadswal, zien we de Linge rechts beneden ons ‘stromen’. Aan de overkant ligt het Fort Asperen, dat is aangelegd tussen 1845 en 1850 om de Linge te kunnen afsluiten en de inundatiesluizen in de Hollandse Waterlinie te kunnen openen. Asperen is niet groot en voor we het weten, laten we het dorp alweer achter ons. We begeven ons nu op de Oude Zuiderlingedijk stroomafwaarts naar Leerdam.

We steken de Linge over en komen meteen in het gerestaureerde stadsgedeelte van Leerdam. We moeten vóór het restaurant ‘Het Veerhuis’ rechtsaf een trapje op maar dit restaurant heeft met zijn terras de hele toegang tot de Zuidwal geblokkeerd. Voor we dát in de gaten hebben, zijn we dit punt al enkele keren gepasseerd. Zigzaggend tussen de druk bezette tafels en stoelen vinden we uiteindelijk onze route terug langs de vestingwal. We missen de trein van 15.00 uur en hebben nu drie kwartier de tijd om in het gezellige winkelstraatje te genieten van een heerlijk glas bier.

CEES MOERBEEK

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven