DLL bestaat 80 jaar

ER-OP-UIT!

Het handige ideeënboek voor een dagje uit van de NS, met maar liefst 46 routes voor stoere stappers en andere voetgangers. Als gelukkige bezitter van een NS-voordeelurenkaart ben ik vanzelfsprekend op de hoogte van het bestaan van de zogenaamde spoorwegwandelingen. Maar tot voor kort waren de daarop vermelde afstanden voor mij niet zo interessant. "Je gaat toch zeker geen uren reizen om vervolgens voor nog geen twintig kilometer je wandelschoenen aan te trekken", redeneerde ik altijd. Natuurlijk is dit een totaal verkeerde benadering van het fenomeen 'spoorwegwandeling'. Totdat je zelf in de lappenmand verzeilt en je na maanden geduldig revalideren tot de conclusie komt, dat de spoorwegwandelingen wel degelijk in een behoefte voorzien. Bovendien maken de parkoersbouwers in de meeste gevallen handig gebruik van de bestaande LAW-routes. De aan- en aflooproutes worden met speciale wit/rode NS-stickers aangegeven en voor de rest kom je, via de gebruikelijke wit/rode, of als het een streekpad betreft geel/rode markeringen, op de mooiste plekjes van Nederland. Ik heb mij in 2003 dan ook aan een viertal spoorwegwandelingen gewaagd en dan met name drie van de vier in 2003 nieuw ontwikkelde routes.

ZOETERMEER

Op paaszaterdag 2003 reis ik af naar Zoetermeer. Midden zestiger jaren was deze plaats een polderdorp met 10.000 inwoners en wat industrie. Nu is Zoetermeer uit-gegroeid tot een stad met 100.000 inwoners. In het propagandaboek van de NS "Er-op-Uit" wordt een bezoek aan de Zoetermeerse parken zeer aanbevolen. De route is een onderdeel van "Het Groene Hart pad". De afstand van negen kilometer spreekt mij, gezien mijn huidige constitutie, zeer aan. Tegen elf uur stap ik uit op het station Driemanspolder. Op de Nelson Mandelabrug, een viaduct over de A12, die de Zoetermeerse uitbreiding aan de zuidkant verbindt met die aan de noordzijde van de snelweg, bevindt zich het loket met kaartverkoop. Een vriendelijke mevrouw overhandigt mij de routebeschrijving. Zij legt mij uit waar ik precies moet beginnen, "aan het einde met de roltrap naar beneden en dan links af". Ik bedank haar maar ga eerst een kopje koffie drinken. Na de koffie bedenk ik dat ik nog geen stempel heb gehaald voor mijn wandelboekje. Het is ook al weer zo lang geleden dat ik een "daggie uit" ben geweest. Nogmaals meld ik mij bij het loket.



Direct na het verlaten van het station beland ik in een groenstrook aan de zuidwest kant van Zoetermeer. Er ligt hier veel dood hout en omgevallen bomen. Links van mij hoor ik het geraas van het verkeer op de snelweg. Maar eenmaal aangekomen in het Westerpark, bevind ik mij in een oase van rust. Het is een afwisselend park met speelweiden, veel wandel- en fietspaden, heuvels en een grote speeltuin waar zelfs waterfietsen kunnen worden gehuurd. Deze uitspanning bevindt zich ongeveer op de helft van de route. Voor ouders en grootouders die een dagje met de (klein) kinderen willen wandelen een ideale route. Mijn stop is iets verder, na vijf kilometer, in tuincentrum "Tuin Idee". Voor bezoekers is een hoekje gereserveerd waar je koffie kunt drinken.
In het Westerpark herken ik ook opeens punten waar we in januari 2002 met WS 78 hebben gelopen vanuit Voorburg. Opnieuw ontkom ik niet aan de beklimming van een kunstmatig aangelegde bult op een voormalige vuilstortplaats, in de nabijheid van de grootste overdekte skipiste van Europa. Bovenop de heuvels heb ik een fraai uitzicht op de omgeving. Ik blijf niet al te lang staan want de koude oostenwind snijdt door alles heen. Na de afdaling loop ik de laatste kilometers van de route grotendeels over de grasdijk langs de Ringsloot, met links van mij uitzicht over de vele meters dieper liggende Zoetermeerse Meerpolder. Het eindpunt is bij het NS station Zoetermeer De Leyens.

ALMERE

Een week later begeef ik mij naar Almere. De wandeling met de mooie naam "Pampushout", startend vanuit station Muziekwijk, oefent op de één of andere manier een bepaalde aantrekkingskracht op mij uit. De lengte bedraagt 15 kilometer en dat is weer een regelrechte uitdaging voor mij. Zoveel heb ik sinds half november 2002 niet meer gelopen. Ik voel me goed dus ik waag het er op. Mijn gsm stand-by.

De wandeling door de Muziekwijk duurt maar kort. Wegen hebben namen als "Pianoweg" en "Stonespad", gebouwen heten "De Toonladder" of "De Concertmeester". Spoedig bevind ik mij in de Pampushout, een bos dat voornamelijk bestaat uit snelgroeiende populieren. Met de rust in dit gebied is het echter al snel gedaan. De stilte wordt verstoord door het aanzwellende geluid van blaffende honden. Even later passeer ik een hondendagverblijf. Het is een open terrein waar vele tientallen viervoeters rondlopen. Alleen de honden die zich door hun baasje in de steek gelaten voelen, blaffen hevig en agressief. Ik ben blij als ik dit gebied voorbij ben maar het duurt nog wel even voordat ik weer van de stilte in de polder kan genieten. Ik verlaat nu de Pampushout en beland op de IJmeerdijk. Rechts van mij heb ik een fraai uitzicht op Marken, Volendam en de skyline van Amsterdam.

Na een kilometer verlaat ik de dijk weer en word het bos links van mij ingestuurd. Ik bevind mij op het Muiderzand en verbaas mij dat ik hier in de polder een beekje zie stromen. Het gidsje geeft aan dat het de Willem Eversbeek is, die gevoed wordt door regenwater en een kwel uit het IJmeer. Het meandert prachtig door dit gebied en vanaf het smalle kronkelige pad er langs waan ik mij niet in een polder. Even later bereik ik het stand. Het strandpaviljoen 't Muiderzand is geopend en ik besluit hier een pauze in te lassen. Ik ben ongeveer op de helft van de route.

Na de rust vervolg ik mijn weg over het "Zilverstrand", ga onder de spoor- en A6 viaducten door en kom vervolgens in het Kromslootpark. Dit is een moeraspark van 150 ha groot met kronkelende fiets- en voetpaden. Het natte milieu wordt hier veroorzaakt door de kwel vanuit het Gooimeer. De in het park liggende eilanden, drie in getal, worden verbonden met hoge houten bruggen. Helaas mis ik na zeshonderd meter de afslag die mij diep in dit gebied moet brengen. Hierdoor loop ik een groot gedeelte van het Kromslootpark mis. Het kaartje bekijkend denk ik een doorsteek gevonden te hebben. Na enig pionierwerk bereik ik via een smalle overstap over een stuw ter hoogte van het kunstwerk "Het Ooievaarsnest" inderdaad weer de gemarkeerde route.

Ik kijk nu wel goed uit naar de markeringen en bereik via de nieuwbouwwijk De Velden de Gooimeerdijk richting Almere-Haven. Aan de overkant van het Gooimeer zie ik de toren van Naarden-Vesting en iets verderop zie ik de bebouwing van Huizen. Kort voor ik Almere-Haven binnenloop, maakt de route nog een klein ommetje over een grasdijk en het zandstrand van Almere. Om half drie meld ik mij af in café Boulevard aan de Sluiskade. De bus brengt mij even later terug naar het centraal station van Almere.

WEERT

De vijftien kilometer in Almere is mij zo goed bevallen dat ik eind mei wederom de stoute schoenen aantrek en mij per trein richting Weert begeef. Van Amsterdam tot Utrecht kan ik rustig overdenken hoe ik vandaag mijn wandeling zal inkleden. Het is nogal warm dus ik zal onderweg gerust wel en paar rusten kunnen gebruiken. De spoorwegwandeling heet "De Krang" en de route is uitgezet ten zuiden van Weert. De routemaker heeft daarbij dankbaar gebruik gemaakt van een deel van het LAW Pelgrimspad.

In Utrecht is het gedaan met de rust. Er stapt een gezelschap van vijfentwintig dames in dat meteen alle beschikbare plaatsen rondom mij bezet. Bij mij schuiven drie dames uit Hoogland bij Amersfoort aan. Zij gaan een dagje naar Eindhoven. Daar vindt de jaarlijkse sportieve manifestatie 'demonstrada' plaats. De dames zijn er nogal vol van en de coupé lijkt wel een kippenhok.
Het is even over tienen als ik mijn eindbestemming bereik.

Na het gebruikelijke stempel in mijn wandelboekje begin ik mijn wandeling. De eerste kilometer loopt parallel aan het spoor waarvan de laatste zeshonderd meter over een onverhard pad. Het is warm en ik stop mijn lange broek in mijn rugzak. Ik heb de bebouwde kom achter mij gelaten en bereik de Moeselpeel. Dit natuurgebied, beheerd door SBB, is niet toegankelijk maar de route voert hier wel vlak langs. Het pad staat vol met metershoge brandnetels. Ik prijs mij gelukkig dat ik mijn lange broek nog bij de hand heb. Nadat ik deze met veel moeite weer over mijn hoge schoenen heen heb aangetrokken, bind ik de strijd aan met de brandnetels, mijn armen hoog boven mijn hoofd houdend. Even verderop is het leed alweer geleden en mag ik verder in het kort.

Trekkers met hooi rijden af en aan, gigantische stofwolken achterlatend op het zandpad. Langs een slagboom loop ik het natuurgebied "De Krang" in. Aan dit gebied ontleent deze wandeling haar naam. Het is in beheer bij Natuurmonumenten en het is deze vereniging er alles aan gelegen om de rijke variatie aan planten en dieren zo volledig mogelijk tot haar recht te laten komen. Wat ik dan niet begrijp is dat zich aangrenzend aan dit ruige moerasgebied met zijn kronkelende blubberpaadjes, een schietterrein bevindt. Als de rode vlag gehesen is, is de doorgang gestremd en dient een alternatieve route genomen te worden.

Ik begin uit te zien naar een rustplek en denk die te vinden in het plaatsje Swartbroek, ongeveer een halve kilometer van de route af. In het atelier van Saskia Lavell, zo geeft het gidsje aan, is er op zaterdag van 10.00 uur tot 17.00 uur gelegenheid om iets te drinken en/of te eten. Als ik mij daar echter meld om half twaalf, zijn de deuren gesloten. Een horecagelegenheid even verderop is ook dicht zodat ik onverrichterzake terugkeer op de route.

In het plaatsje Tungelroy vind ik op het dorpsplein aan een picknicktafel enige rust. Ik laat mij de boterhammen met eiersalade best smaken. Ondertussen valt mijn oog op een beeldje met daarop de tekst "3x11 jaar bokkeriejers" en daaronder de jaartallen 1968-2001. Nou weet ik wel dat de naam Bockenreyder in het landgoed De Utrecht tussen Hilvarenbeek en Bladel is ontleend aan roversbenden die in de 18e eeuw vanuit Limburg het gebied plunderden. De bevolking meende dat de Bokkenrijders een verbond met de duivel hadden gesloten omdat zij op hun plundertochten zo snel optraden. Volgens de legende legden zij de eed af voor het zilveren beeld van een bok. De achtergronden van dit beeld in Tungelroy heb ik niet kunnen achterhalen maar veel zal het niet afwijken van de hierboven beschreven legende.

De ruim twintig minuten rust hebben mij goed gedaan. De route voert nu langs de rand en door het gebied van de Tungelerwallen. Het is een gedeeltelijk met bos en hei begroeid stuifzandgebied. Een slingerend pad voert over een voormalig Ambonezenkamp, waarvan op sommige plaatsen de resten nog zichtbaar zijn. Als ik weer in open gebied kom, vallen mij de aspergevelden op. Vanuit de verte lijken deze met plastic bedekte velden erg veel op grote watervlaktes.

Ik moet zeggen dat ik vandaag de verkorte versie van de Krang wandeling afleg. De totale afstand bedraagt 22 kilometer maar ik kies voor de 14 kilometer en besluit in Altweerterheide de treintaxi te bellen. De baas van café De Paol is zo vriendelijk mij daarbij behulpzaam te zijn. Hij kent het nummer uit zijn hoofd waaruit ik concludeer dat hier meerdere wandelaars hun wandeling hebben afgebroken. Totdat de taxi voor rijdt, geniet ik van een koel biertje.

CEES MOERBEEK

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven