DLL bestaat 80 jaar

EEN DORSTIG HART VERMOEID VAN HET GAAN

"De Halve Roe", roept de buschauffeur en even later stappen Freek en ik uit in een voor ons totaal vreemde nieuwbouwwijk van Nieuwkoop. De temperatuur is iets boven het vriespunt en op de sloten ligt een dun vliesje ijs. Wij vervolgen vandaag het "Groene Hartpad" van Nieuwkoop naar Woerden. Het traject van Alphen aan de Rijn naar Nieuwkoop hadden wij een maand geleden afgelegd. Het aardige van die dag was, dat wij de heenweg totaal anders hebben ervaren dan de terugweg. Op weg naar Nieuwkoop was het een klein wereldje waardoor we van de wereldberoemde nog werkende molenviergang bij Aarlanderveen slechts twee molens in de mist konden ontwaren. En dat was jammer want de ruimte en wijde blik waarop we gehoopt hadden, was ver te zoeken. Freek liet zich dan ook sombertjes ontvallen: "ik denk niet dat we vandaag de zon nog te zien krijgen".

Nauwelijks een kwartier later brak de bewolking, de zon begon te schijnen en even later konden wij ons niet voorstellen dat we zo weinig van de omgeving hadden kunnen zien. Op de terugweg ontdekten wij in de verte het ‘witte potlood’ ofwel de watertoren langs de Meije. Nu ook zagen wij aan de andere kant van de weg aan de horizon de hoog boven alles uittorende Gouwebrug bij Alphen aan de Rijn en rechts daarvan de televisietoren, ook al zo’n markant punt in de omgeving.

Op de weg langs de molenviergang, waar het LAW Pelgrimspad en het streek Groene Hartpad een vierhonderd meter samen oplopen, en wij de vier molens nu keurig op rij zagen, hield een zwaan het jachtige autoverkeer danig op. Mijnheer de zwaan had zijn zinnen gezet op een zwanenvrouwtje dat aan de andere kant van de weg in het weiland stond, weliswaar reeds vergezeld van een wederhelft. De automobilist had gelukkig de tijd en gunde de zwaan een veilige oversteek. Maar aan de uitslaande vleugels van het echtpaar te zien, werd de nabijheid van een mede aanbidder niet op prijs gesteld. Uiteindelijk gaf deze zijn poging tot toenadering op en keerde terug naar de weg die hij zojuist was overgestoken.

Dat was vier weken geleden. Vandaag wordt het een koude dag. In de voor ons onbekende woonwijk van Nieuwkoop proberen wij er achter te komen hoe we bij het punt kunnen komen waar we de vorige keer zijn geëindigd. Het is even zoeken en we lopen ook eerst nog de verkeerde kant op maar al snel bevinden we ons op het goede pad. We hebben nog geen kwartier gelopen als we de laatste mogelijkheid zien om in Nieuwkoop nog een startstempel te bemachtigen. Aan het gebouwtje dat wij op het oog hebben, wappert een vlag van een ons zeer bekend biermerk. Voor de deur staat een fiets. Als wij het gebouw naderen komt er een man naar buiten. Op onze vraag of de koffie al klaar is, knikt deze bevestigend. Het gebouwtje blijkt gezien de vele foto’s van mannen met gigantisch grote visvangsten, de kantine van de plaatselijke hengelaarsvereniging te zijn. De koffie is inderdaad klaar en de prijs van één euro per kop is alleszins redelijk. Een man in rode overall denkt dat wij gaan fietsen omdat wij een stempel in ons wandelboekje vragen. Hij fietste vroeger namelijk erg veel en dan haalde hij ook stempels bij benzinepompen en zo. Als hij hoort dat wij naar Woerden gaan wandelen is zijn interesse gewekt. Hij wil weten hoe we gaan lopen en wij laten hem onze routebeschrijving zien.

Om tien voor elf begeven we ons nu echt op weg. De zonnige dag is niet zoals die ons in het vooruitzicht is gesteld. De sluierbewolking (term van 'weermanologen') zorgt voor een waterig zonnetje dat zelfs later geheel achter dikkere bewolking schuil gaat. We lopen het Meijepad op. Dit is een oud kerkenpad, nu fietspad, dat dwars door de Zuideinderplas van het uitgestrekte gebied van de Nieuwkoopse Plassen loopt. Eerst is het nog druk met fietsers als we tussen de jachthaventjes en woonarken lopen maar als we die achter ons hebben gelaten, zijn we één met de natuur. Op een hoge ophaalbrug uit het jaar 2002 ongeveer halverwege het pad hebben we een schitterend uitzicht links en rechts over de watervlaktes. Wij passeren enkele vissers die ons vanuit hun visbootjes vriendelijk begroeten en vervolgens hun blik weer op hun dobber richten. Een kouwe klus overigens vandaag. Rechts van ons over het water dreunt muziek. Het geluid van de harde bassen draagt ver over het water maar waar we ook kijken, nergens is ook maar iets van levendigheid te bekennen. Alleen dat geluid is in deze omgeving niet om aan te horen.

Recht voor ons doemt de watertoren van het rivierdorpje Meije op, in de volksmond ‘Het Potlood’ geheten. Pas als ik aan de voet van deze toren sta, gaat het door mij heen dat ik hier al eens eerder ben geweest. Maar vanuit welke startlocatie? Daar laat mijn geheugen mij even in de steek. De weg door het dorpje Meije en langs het gelijknamige riviertje is één grote aaneenschakeling van kapitale boerderijen met welluidende namen als Veronica, Ponderosa, Kerkegoed, De Loet en natuurlijk de Eben Haëzer, een naam die wij op vele plaatsen in het land tegenkomen. Het komt uit het Hebreeuws en betekent zoveel als ‘steen der hulp’.

Tot onze grote verrassing, en niet aangekondigd op onze routebeschrijving en nog minder als kop en schotel op de topokaart, blijkt bij het kerkje van Meije ook nog een café restaurant te staan. Nota bene dagelijks geopend van 8.00 uur tot 22.00 uur. Boven de deur hangt een bord met de uitnodigende tekst:

"Een dorstig hart
Vermoeid van het gaan
Rust wat uit
Bij de Halve Maan"

We hebben na de eerste koffiestop amper een half uur gelopen en zijn nog lang niet ‘moede’, maar deze uitnodiging kunnen we toch niet afslaan. Dus stappen we naar binnen. We zijn niet de enigen want aan het raam zit een echtpaar, aan de glazen te zien aan de ijsthee. Daar is het nu wel lekker weer voor met die vrieskou. Wij houden het maar weer op koffie. Het stempel in ons boekje is een hele échte. “Stempelpost De Halve Maan”, staat er op. Op de muur hangen krantenknipsels waaruit blijkt dat deze tent al een eeuw lang het middelpunt is van alle dorpse activiteiten.

De rustpauze van een kwartier vinden we lang zat. Er moet tenslotte ook nog gewandeld worden. We zijn al weer even onderweg als Freek opeens roept: "kijk, is dat een ooievaar?" Links van ons, aan de overzijde van de Meije, loopt inderdaad een ooievaar te foerageren. Het lijkt het beest niets te deren als wij een poosje zijn bewegingen staan gade te slaan. En kort voordat wij de Hollandse Kade opgaan, is het opnieuw Freek die iets bijzonders ziet lopen. Ditmaal is het een vos die zich in het weiland links van ons uit de voeten maakt. Af en toe staat ie stil, kijkt achterom en zet er daarna de spurt weer in. Dat herhaalt hij enkele keren totdat het dier uit het zicht is verdwenen. Onze dag kan al niet meer stuk.

Bij het begin van de Hollandse Kade, aan de rand van het natuurreservaat De Haeck, staat een werkschuur van Natuurmonumenten. Uit het kop en schoteltje op de topokaart maak ik op dat daar een mogelijkheid is voor rust. Misschien zelfs hebben ze ook nog foldermateriaal beschikbaar over deze omgeving. Maar de teleurstelling is groot wanneer het kantoor en werkschuur stil en verlaten zijn en al helemaal niet op langstrekkende wandelaars zijn ingericht.

Onze route gaat nu langs het natuurgebied en niet er dwars door. Dat vind ik wel jammer omdat er in de info wordt gesproken over ‘verende veenpaden die het wandelen hier tot een lust voor de voeten maken’ en wij ons moeten behelpen met asfaltwegen. Het blijkt dat wij ons te vroeg zorgen hebben gemaakt over het gemis aan onverharde paden.

Na Woerdense Verlaat komen we echt wel aan onze trekken. Het Jaagpad langs de Grecht, een gegraven waterloop in de 15e eeuw, is eerst geasfalteerd, daarna een verhard fietspad en vervolgens zes kilometer lang gras en vette klei tot aan Woerden. We hebben gelukkig de koude noordoosten wind in de rug en last van de laagstaande zon hebben we ook niet want die is nu helemaal achter en dik wolkendek verdwenen. De klei, dát is nu ons grootste probleem. Af en toe maken we een schuiver en soms heb ik het gevoel dat de klomp klei onder m’n schoenen alleen maar groter wordt, zoals je dat ook wel bij paksneeuw hebt. In de verte zien we de skyline van Woerden en rechts voor ons zien we zowaar "Het Potlood". We hebben kennelijk en flinke omweg gemaakt. De weilanden links van ons zien wit van de wilde zwanen. Langs het pad passeren we diverse palen met witte kop met daarop de tekst ‘bestrijding van muskusratten – niet weghalen svp’. "Dat is de tweede keer vandaag dat ik aan wateroverlast denk", zeg ik tegen Freek, “straks zag ik een verkeersbordje richting Wilnis. Toen dacht ik meteen aan die verzakte dijk vorige jaar en nu zie ik weer dijkdoorbraakgevaar vanwege de muskusratten”. Freek bevestigt, dat het in deze omgeving een plaag is. Had ie gezien op de TV. We zijn het er beiden over eens dat prins Willem-Alexander destijds een goede keus heeft gemaakt om zich te gaan bezighouden met het waterbeheer.

Bij een paar vervallen gebouwtjes, waarvan de dichtgetimmerde ramen niet doen vermoeden dat deze nog bewoond worden, vinden we op een vlonder een goede zitplaats om de thermoskan van Freek te ledigen. De koffie op deze winderige plek smaakt voortreffelijk en het kwartiertje rust doet ons goed. We hebben nog een goede zes kilometer voor de boeg. Vlak voor het pompstation, aan de rand van de bebouwing van Woerden, worden we voor één moment lastig gevallen door een hond die wat te enthousiast blaffend tegen ons op wil springen. We hebben het niet meer zo op deze ontmoetingen en dat laten we ook wel merken aan de bazin, die tevergeefs probeert de hond haar wil op te leggen. We kunnen gelukkig ongeschonden onze weg vervolgen.

Kwart over drie laten wij de Wizzl medewerker op het station Woerden het laatste stempel van vandaag in ons boekje zetten. “Prettig gefietst heren”, vraagt hij en onderwijl ramt ie met veel kracht een stempel met ‘-2 FEB. 2004’ in ons boekje. Het is vandaag toch 21 februari?

CEES MOERBEEK

 

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven