DLL bestaat 80 jaar

WAAROM DE NS-TOP ER DE BRUI AAN GAF

Moe maar voldaan leggen we de laatste meters af op het Trekvogelpad. Op 20 januari 2000 liepen we de eerste vierendertig kilometer van Enschede naar Eibergen. Vandaag, 2 januari 2002, bijna twee jaar later, hebben we de totale afstand van vierhonderddertien kilometer volbracht op het traject Uitgeest – Bergen. Het is vijf over vier en een blik op de vertrekstaat bij de bushalte leert ons dat we nog tien minuten hebben voor het nuttigen van een glas bier. Na deze mistige dag met een temperatuur rond het vriespunt vinden wij dat we dat wel verdiend hebben. Als we de eerste de beste horecagelegenheid binnengaan zie ik op de deur een pamflet waarop staat dat er alleen met euro’s betaald kan worden. Dat komt heel goed uit want ik heb de guldenbiljetten en –munten al op nieuwjaarsdag vaarwel gezegd.
Snel nemen we het gerstrijke vocht tot ons en spoeden ons even later naar de gereedstaande bus. Zo kunnen we de trein van 16.43 nog halen en zijn we rond de klok van vijf op de plaats van bestemming.

De trein vertrekt precies op tijd. Daar mankeert geen minuut aan maar aan de snelheid zou nog wat gesleuteld kunnen worden. Met een slakkengangetje rijden we richting Heiloo. Ondanks de invallende duisternis zie ik dat we de Ring Alkmaar passeren. In het Heilooërbos komt de trein tot stilstand. Na enige minuten roept de conducteur via de intercom om dat de trein terug moet naar Alkmaar in verband met een ongeval op het baanvak Uitgeest – Alkmaar. Even later zien we de machinist langs de trein naar het achterstel lopen en als het sein op veilig is gezet, aanvaarden we de ongewenste terugtocht. Op het moment dat ik in Wormerveer had moeten aankomen, loopt de trein om 17.05 uur het station van Alkmaar binnen.

De conducteur komt langs om ons nogmaals op de hoogte te brengen van de situatie. Voor de rest moeten we de omroepberichten op het station in de gaten houden. Op onze vraag of er bussen worden ingeschakeld, verwijst hij ons naar de omroepberichten.

We besluiten in de warme trein te blijven zitten. We zijn nat van de transpiratie en buiten is het koud en mistig. Dan komt nogmaals de conducteur langs. Hij zegt dat het hem niks kan schelen dat we in de trein blijven zitten, maar in de stationshal hoor je de berichten nou eenmaal beter. Freek besluit eens poolshoogte te gaan nemen en verlaat de trein.

Hij is er nog maar net uit als de lichten uitgaan en de deuren automatisch worden gesloten. Zit ik nou opgesloten? Het ziet er naar uit van wel want hoe ik ook de "Open" en "Dicht" knoppen bij de deur bewerk, de deur blijft gesloten. In een coupé open ik een schuifraampje en zie Freek in de verte lopen. Met veel geschreeuw probeer ik zijn aandacht te trekken hetgeen uiteindelijk lukt. Ik maak hem duidelijk dat ik zit opgesloten en of hij iemand kan waarschuwen. Na enige tijd hoor ik wat gerommel in de naastgelegen bestuurderscabine en even later verschijnt er een NS functionaris met de opmerking: "hier is de reddende engel."

Herenigd met Freek lopen we naar de uitgang. Daar staat iemand van de NS die ons naar een gereedstaande bus verwijst. Het is een heel gedrang om binnen te komen. Even heb ik geen zin om met een staanplaats genoegen te nemen maar als ik eenmaal in de bus ben, is er geen zitplaats en geen weg meer terug. Tegen half zes vertrekt een volgepakte bus van het stationsplein. In Heiloo verlaten enkele reizigers de bus. Net genoeg voor Freek en mij om een zitplaats te vinden. In Castricum aangekomen zien we tussen de met knipperlichten beveiligde overgang naar Bakkum en die naast het station een stilstaande trein. We kijken elkaar verbaasd aan. Knipperende spoorwegovergangen betekenen toch immers rijdende treinen? Even verderop staat een brandweerauto met zwaailichten en in het voorbijgaan zie ik op de spoorbaan mannen met reflecterende pakken de rails schoon spuiten.

Om vijf over zes arriveren we bij station Uitgeest. Langs de perrons zie ik net twee treinen richting Amsterdam of Heemskerk vertrekken. Op het stationsplein is het een chaos. Al vanaf vijf uur zijn hier alleen maar treinen aangekomen met reizigers voor verder gelegen stations. Ik krijg de indruk dat wij in de eerste bus zitten die deze gestrande reizigers verder moet vervoeren. Er ontstaat een gigantische run op de ingang. Maar eerst moeten wij zien om er uit te komen en dat valt niet mee. Ondertussen is het op de weg ook een chaos geworden. Mensen met mobiele telefoon hebben kennelijk inmiddels met het thuisfront gebeld en gevraagd of ze afgehaald kunnen worden. Iedereen verdringt zich nu zo dicht mogelijk langs de weg om hun afhaler niet mis te lopen. Het verkeer dreigt vast te lopen. Twee agenten proberen met zwaailichten het doorgaande verkeer een vrije doorgang te verlenen.

Op het perron aangekomen zien we dat we net op tijd zijn voor de trein van 18.09 uur. Maar al wat er komt, geen trein. Om de vijf minuten worden we geconfronteerd met het omroepbericht dat er geen treinverkeer mogelijk is tussen Uitgeest en Alkmaar. Naar het schijnt is er ook vanuit de Zaanstreek iets mis, want zo lang we hier staan, is er nog geen enkele trein vanuit die richting het station binnengelopen. Maar daarover krijgen de reizigers geen enkele informatie.

Dan doemt toeterend vanuit de mist een trein op vanuit Heemskerk en komt tot stilstand langs het perron waar op het vertrekbord staat: 18.39 – stoptrein Amsterdam CS. Verkleumd maar opgelucht nestelen wij ons in de warme trein. Naast ons ploffen nog enkele reizigers neer en laten elkaar merken dat de reis naar Beverwijk zo wel erg lang duurt. Onze stekels vliegen overeind. Beverwijk? Deze trein gaat toch richting Zaanstreek? Ongerust gemaakt begeven wij ons weer naar buiten. Daar bevestigt een conducteur dat hij van de verkeersleiding opdracht heeft gekregen om met deze trein weer terug te gaan naar Haarlem. Ons verbouwereerd achterlatend vertrekt even later de stoptrein richting Heemskerk. Het perron is leeg. Het zou maar zo kunnen wezen dat zich veel reizigers voor de Zaanstreek in deze trein bevinden.

Vervolgens komt een intercity vanuit Amsterdam het station binnenrijden. Een afgestampt volle dubbeldekker bestaande uit drie treinstellen. Bijna terzelfder tijd loopt langs perron 1, het dichtst bij de verkeersweg, de sneltrein binnen richting Hoorn. Even denken wij dat de trein voor Hoorn als stoptrein richting Zaanstreek wordt ingezet. Op de vertrekstaat boven het perron meen ik immers Amsterdam CS te hebben zien staan. Als we via de tunnel op perron 1 arriveren is de trein tot onze stomme verbazing verdwenen. We gaan weer terug naar de tunnel.

Ondertussen is de reizigers van de intercity te verstaan gegeven dat de trein niet verder kan. Zij worden vriendelijk verzocht over te stappen op de gereedstaande bussen. Welke bussen? Er staat geen enkele bus. Maar dat weten die reizigers nog niet als zij zich door de tunnel naar de uitgang haasten. Voor ons is het in de tunnel als het zwemmen tegen de stroom in. Het stationsplein stroomt nog voller dan het al was. De intercity wordt niet als stoptrein ingezet en gaat in zijn oude hoedanigheid terug naar Amsterdam. De machinist omzeilt handig de vertwijfelde reizigers als hij zich over het perron naar zijn cabine haast.

Het is inmiddels vijf voor zeven. Opnieuw komt er een trein vanuit Heemskerk binnen. Op de vertrekstaat wordt vermeld: 18.39 – stoptrein Amsterdam CS – ca. 20 minuten vertraging. Nog verkleumder als wij al waren stappen we in. Er gaat een zucht van verlichting door ons heen. Maar nóg is de misere niet voorbij. Aan de andere zijde van het perron rijdt tot onze grote verbazing de stoptrein Alkmaar – Amsterdam CS binnen, vertrektijd 18.58 uur. Het zal toch niet waar zijn dat die trein eerder vertrekt dan die waar we nu in zitten.

Weer stappen we uit en vragen een conductrice welke trein het eerste vertrekt. Zij kan er geen antwoord op geven. "Ze gaan beide naar Amsterdam", zegt ze heel diplomatiek. We stellen ons tactisch in het midden van het perron op en wachten tot het rode licht voor één van de treinen op oranje springt. Zeven over zeven begint het licht voor de stoptrein uit Alkmaar te knipperen. Dát wordt onze trein en even later gaan we rijden.

Om kwart over zeven arriveer ik in Wormerveer. Mijn treinreis van Alkmaar naar Wormerveer heeft precies twee en een half uur geduurd. Als ik thuis kom en het RTL nieuws van half acht volg, hoor ik van het opstappen van de gehele NS-top. Zo’n snelle reactie van directie en commissarissen op de gebeurtenissen van vandaag had zelfs ik niet verwacht.

CEES MOERBEEK

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven