DLL bestaat 80 jaar

POOTJEBADEN LANGS DE GRIFT

De spoorwegbeambte achter het loket knikt vriendelijk als hij een stempel zet in ons wandelboekje. Wij lopen vandaag een etappe van het Trekvogelpad en wel van Ede, via Rhenen naar Amerongen. Het is zwaar bewolkt als we om negen uur het station van Ede-Wageningen achter ons laten. 

De weersvooruitzichten van gisteravond voor vandaag waren niet al te best. Het had gisteren wat geregend en afgelopen nacht zou een regengebied overtrekken. Pas in de middag zouden er weer wat opklaringen kunnen komen. Het dreigt nu wel maar het regent net niet.
Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar die donderdag, de vijfde november 1998.

HET VIERSTROMENPAD GESTREMD

Op woensdagavond komt buurman Cees, een voormalig binnenvaartschipper, bij mij Europa Cup voetbal kijken. Onherroepelijk komt het gesprek op het wandelen en hij vraagt waar ik morgen ga lopen. Ik leg hem uit dat we een etappe van het Vierstromenpad gaan lopen van Waardenburg naar Rosmalen en weer terug, een afstand van vijftig kilometer. "We moeten ook nog met een pont over de Maas", laat ik erop volgen, "bij Alem."

"Nou dat kun je wel vergeten", antwoordt Cees vrijwel onmiddellijk, "want vanwege het hoge water is het pontje uit de vaart genomen", en daaraan toevoegend, "kijk maar op teletekst."

Het voetballen even vergetend, zap ik naar de betreffende pagina en inderdaad blijkt de overgang met de pont gestremd te zijn. Wat nu?

Als alternatief kan ik niets anders bedenken dan een etappe van het Heuvelrugpad te lopen, tussen Amerongen en het station van Ede-Wageningen. Bij heuvelrug denk je per slot van rekening toch niet zo gauw aan wateroverlast.

WIT/RODE MARKERINGEN VERDWIJNEN ONDER WATER

Als we de volgende dag in Amerongen arriveren en ons in de richting van het kasteel begeven, zien we het water van de Lek al tegen de Lekdijk aan staan. De Amerongse Bovenpolder staat helemaal blank en heeft het kasteel voor driekwart omsloten. En even verderop verdwijnt het Heuvelrugpad na een wegafzetting onder water. Het alternatief is het fietspad langs de N225, de weg van Amerongen naar Elst. Rechts van ons staat het water tegen het fietspad aan. Tussen de bomen ontwaren wij af en toe de wit/rode markeringen. Als we eenmaal de N225 hebben verlaten en links daarvan de Galgenberg en Elsterberg beklimmen, is de wateroverlast snel vergeten.

De Grebbeberg en Rhenen laten wij rechts van ons liggen en via Achterberg bereiken wij uiteindelijk de Grift. Vanaf dit punt mogen wij ons geluk op een grasdijk beproeven. Och, die karrensporen met een beetje water erin kunnen we nog wel omzeilen. En af en toe moeten we achter een afrastering, aan de andere kant van een parallel met de dijk lopende greppel, verder om het water op de 'dijk' te omzeilen. Maar als we ongeveer twee kilometer van de zes op de dijk hebben afgelegd, krijgen we met een echt probleem te maken.

SCHOENEN EN SOKKEN UIT

Voor ons uit zien we één grote watervlakte. De Grift is hier buiten z'n oevers getreden en heeft niet alleen ons pad maar ook de greppel en het weiland ernaast compleet onder water gezet. Wij worden voor een dilemma geplaatst, teruggaan of doorlopen. Freek is al bezig zijn schoenen en sokken uit te trekken. Nico en ik kijken elkaar aan. Dát lijkt ons linke soep. Je weet maar nooit wat er nog allemaal voor rotzooi in het gras ligt. Wij besluiten onze schoenen aan te houden en gedrieën soppen we tot over de enkels en met de broekspijpen tot op de knie opgetrokken door het water. Aan de rietkraag rechts van ons kunnen we bepalen waar zich de oeverrand moet bevinden. Aan de andere kant is met geen mogelijkheid te zien waar de greppel begint.

Donkere wolken pakken zich samen en de wind wakkert aan. Het is nog droog (van boven dan) maar je kunt de regen grijpen. Plotseling waait mijn routebeschrijving uit m'n hand en blijft in een plukje riet steken. "Staat dat riet in de Grift of op de kant", flitst het door mij heen. Ik riskeer een nat pak en vis in een uiterste rekinspanning mijn papieren uit het riet. Uiteindelijk komen we bij een brug uit waar de grasdijk overgaat in een schelpen fietspad. Freek trekt daar z'n sokken en schoenen weer aan. Gelukkig is hij niet met z'n blote voeten in iets scherps gestapt. Nico en ik staan onze sokken uit te wringen maar we moeten ze wel weer aan, zometeen. En of het niet erg genoeg is, het begint nu echt te regenen.

GEVULDE KOEKEN VAN DE WARME BAKKER

"Zal het vandaag ook zo'n natte boel worden als drie jaar terug", gaat het door mij heen. Want we komen op precies dezelfde natte grasdijk langs de Grift.

Wij passeren het kasteel Hoekelum op enige afstand, steken het viaduct over de A12 over en belanden op de Kromme Steeg. Het is hier dat ons oog voor de eerste keer op een geel verwijzingbordje valt naar de warme bakker Ten Veen. Als ik kort daarna een tweede bordje zie, begin ik ergens trek in te krijgen en bij het derde weet ik het zeker. Áls ik daar langs kom, koop ik een lekkere gevulde koek. Alleen al bij die gedachte loopt het water in m'n mond. Niet lang daarna ontwaren wij " in the middle of nowhere" aan onze linkerzijde een bakkers- annex levensmiddelenwinkel. Op een buiten geplaatst schoolbord staat vermeld "VERSE KOFFIE". www.bakkerijtenveen.nl

Winkel aan de dijkgraaf

Als we binnen stappen en achter een vrouwelijke klant plaats nemen, is de winkel vol. In een zijvertrek staat een tafel met wat stoelen. Hier kun je koffie drinken. In het Trekvogelboekje wordt hierover echter met geen woord gerept. Navraag bij de mevrouw achter de toonbank wijst uit dat zij dit al tijden geleden heeft doorgegeven maar dat dit nog steeds niet in het boekje is veranderd.

Wij hebben met deze mogelijkheid ook geen rekening gehouden en hebben beiden een thermoskan met heet water bij ons voor soep en koffie onderweg. De gevulde koek laten wij ons best smaken en in ons wandelboekje prijkt inmiddels de tweede controlestempel.

EEN DROOG EN ZONNIG BESLUIT

 

 

 

Als we bij de Grift aankomen, bemerken we dat het water meer dan een halve meter lager staat als drie jaar geleden. Voordat we de dijk opgaan, nuttigen we eerst even een kom warme soep. Het is nog steeds droog maar steeds weer verwachten we de eerste druppels. Vervolgens betreden we de grasdijk. Wat gaat dít worden.

Het wordt helemaal niks! Een paar slechte plekken slechts en geen natte voeten. En kort voor het bereiken van Rhenen, aan de voet van de Grebbeberg breekt de lucht open en de zon door. En die heeft ons de rest van deze schitterende wandeldag niet meer in de steek gelaten.

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven