DLL bestaat 80 jaar

EEN SNIKHETE DAG IN DRENTHE

We "doen" vandaag, 23 augustus 2001, een deel van het Drenthe pad, tussen Appelscha en Norg vice versa, een afstand van ongeveer veertig kilometer. Je weet hoe dat gaat, ’s morgens vroeg (vijf uur) uit de veren om zo vroeg mogelijk met het openbaar vervoer op de plaats van bestemming te zijn. Nou valt dat de laatste tijd met al die beslommeringen van de NS niet mee. De dienstverlening laat ons soms wat in de steek. Volgens de dienstregeling kunnen we in Amersfoort op de intercity naar Groningen stappen. Dat is ook wel mogelijk maar in plaats van twee treinstellen heeft de NS slechts één treinstel gereed staan. En daar moeten dan omstreeks half acht ’s morgens nogal wat forensen ingestouwd worden. In plaats van een comfortabele intercity stoel moeten we genoegen nemen met een klapstoel op het balkon tussen twee opgevouwen fietsen en naast de wc. Wat Freek de opmerking doet ontlokken: "we hebben eigenlijk nog nooit zo’n coupé met wc voor ons zelf gehad." Bovendien blijkt dat we in Zwolle opnieuw moeten overstappen en dat staat ook niet in het spoorboekje vermeld. Gelukkig is het nu minder druk en kunnen we verder genieten van een intercity-waardige plaats.

Het belooft een snikhete dag te worden. Als we om negen uur bij het station Assen op de bus naar Appelscha staan te wachten wijst de digitale thermometer al 21 graden aan. En een half uur later, op weg naar Ravenswoud, een klein plaatsje ten noordoosten van Appelscha wordt het alsmaar warmer. Het is een verademing om in de schaduw te lopen. Op de kaart zien we het Fochteloërveen steeds dichter bijkomen. Voordat we echter deze grote vlakte met paars kleurende hei oversteken, bereiken we een vogelkijkhuisje. Daar hebben we een prachtig uitzicht over een meertje. Natuurmonumenten streeft naar het omhoog brengen van het grondwaterpeil om verdere verdroging van het veen tegen te gaan. Dat moet dan weer resulteren in de verdrinkingsdood van het onstuimig groeiende pijpestrootje. We hebben zeven kilometer afgelegd en we snakken naar een kop koffie uit de thermoskan van Freek. In de trein waren we daar vanwege de drukte en het voortdurende overstappen niet aan toe gekomen. Terwijl wij uitkijken over het wel héél rustige vogelmeer laten wij de espresso en cappuccino goed smaken.

Vervolgens betreden wij het Fochteloërveen. Dit gebied, met een oppervlakte van 2000 hectare, is een restant van een immens pakket hoogveen, dat eens grote delen van Drenthe en het oosten van Friesland bedekten. Tot 1974 is er nog turf gestoken en tot die tijd bestonden er plannen om het restje Fochteloërveen als landbouwgrond in te richten. Daar heeft Natuurmonumenten toen een stokje voor gestoken. Het voetpad over de heide gaat later over in een knuppelpad. We treffen het dat we hier in een betrekkelijk droge periode lopen want anders zou het een natte boel zijn. Waar het knuppelpad ophoudt en het fietspad bereikt, verlaten we Friesland en lopen Drenthe binnen op weg naar Veenhuizen. We krijgen nu een traject met kilometers lange rechte stukken. Met die hitte, het is nu al tegen de dertig graden, valt dat niet mee.

Het is kwart voor één als we ons midden in de gevangeniskolonie bevinden. Tot voor dertien jaar geleden was het nog ondenkbaar om hier, als je hier niets te maken had, vrij rond te lopen. Sinds het Rijk een groot aantal gebouwen, woningen, landerijen en bos heeft verkocht, is het merendeel van het terrein vrij toegankelijk. Het voormalige opvoedingsgesticht bezit een aantal gebouwen met stichtelijke gevelopschriften als OPVOEDING, HUMANITEIT, WERKEN is LEVEN, HUIS en HAARD, WERK en BID, WIJS BELEID, ZORG en VLIJT, VREDE en RECHT, LEVENSLUST, ORDE en TUCHT, TOEWIJDING, BITTER en ZOET, PLICHTGEVOEL, ONTWIKKELING, HELPT ELKANDER en ÉÉN van ZIN. Nu is er nog plek voor ongeveer negenhonderd "zware" jongens.

Wij belanden in de tuin van een huis met de voor ons zeer toepasselijke naam "CONTROLE". Het is de tuin van Tinie Veenstra. Deze mevrouw, die hier al sinds jaar en dag woont, heeft sinds de openstelling van het terrein van haar tuin een Koffie- en Theetuin met de zonnige naam "ZUNNESCHIEN" gemaakt. Passanten kunnen hier even uitblazen en genieten van een kopje koffie of thee met een plakje cake. Als je wat kouds wil dan is er keuze uit ijsthee of ranja. Bovendien heeft zij achter haar woning een galerie ingericht. Hierin worden kunstenaars en hobbyisten uit de omgeving in de gelegenheid gesteld om hun werken te exposeren.

Wij zoeken een schaduwrijk plekje op in de tuin en laten ons drie ijsthee bezorgen. Onderwijl worden de laatste boterhammen soldaat gemaakt. We raken aan de praat met de gastvrouw. Zij heeft wel even tijd als zij hoort dat we het Drenthepad lopen. "Ja, er komen er zat langs", vertelt zij. "En ook als ik niet officieel geopend ben, kunnen de wandelaars bij mij terecht, mits ik thuis ben natuurlijk", vervolgt zij. Enthousiast vertelt zij over haar vrijwilligerswerk op de oude begraafplaats van Veenhuizen. Teksten op oude grafzerken worden weer minutieus met penselen leesbaar gemaakt. "En als jullie straks over het kerkhof lopen, dan moet je even naar links kijken. Dan zie je dat de graven van de dominee’s andersom liggen dan die van de anderen." Niet begrijpend kijken we haar aan. "Ja, zelfs op het kerkhof is de dominee de voorganger", verklaart Tinie zich nader.

Na een halfuur vervolgen wij onze weg. We moeten nog vijf kilometer richting Norg en keren dan weer om. We laten onze rugzakken achter in huize Controle en gaan op pad. We bezoeken het kerkhof en merken op dat hier voor de vrijwilligers nog een gigantische taak is weggelegd. In het aangrenzende bos raken we het spoor volledig bijster. Op een kruising moeten we linksaf maar als we die bereiken is er geen markering te vinden. Dit is eigenlijk de eerste keer dat de markering op het Drenthepad ons in de steek laat. We beginnen nu echt gedesoriënteerd te dolen en uiteindelijk vinden we de markering terug op een punt waar we rond half één ook al waren geweest. We kijken elkaar aan en besluiten niet verder te gaan maar terug te keren naar de theetuin. Tinie Veenstra kijkt heel verbaasd als we ons na ruim een uur weer melden. "Dat hebben jullie snel gedaan", begint zij en vervolgt, "en zijn jullie nog op de begraafplaats geweest?" We knikken bevestigend, bestellen wéér drie ijsthee en zoeken een plekje in de tuin. Dat valt niet mee, want zowat half Nederland heeft inmiddels de theetuin ontdekt.

Een halfuurtje en twee overheerlijke glazen ijsthee verder beginnen we aan de terugweg. Nico ziet erg op tegen die lange stukken. "Als we doorgegaan waren naar het keerpunt, had ik hier de bus gepakt", laat ie zich ontvallen. Maar gelukkig laat ie ons niet in de steek. Op het fietspad door het Fochteloërveen zien we zowaar een adder die snel een goed heenkomen zoekt als we wat té dichtbij komen. We zijn blij als we het veen achter ons laten. De hitte drukt ons tempo behoorlijk. Zodra we in het bos een picknickbank zien, nemen we onze laatste rust. Freek heeft nog warm water in zijn thermoskan. Tien uur geleden heeft ie de kan gevuld, nu drinken we nóg hete koffie. Wát een kwaliteit!

Het is half zes als we Appelscha bereiken. Aan de overzijde van de Opsterlandsche Compagnonsvaart zien we een café met terras. Wij vinden dat dit het eindpunt moet zijn. Wij laten de markering voor wat ie is en begeven ons, vanaf het terras gadegeslagen door een viertal inwoners van het dorp, over een smal sluisdeurtje naar de overkant. Bij het terras aangekomen worden we er door dit viertal op attent gemaakt dat we niet volgens de markering hebben gelopen. Dat kan bij ons echt de pret niet meer drukken. Hoe eerder we die goudgele rakker te pakken hebben hoe liever het ons is.

CEES MOERBEEK

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven