DLL bestaat 80 jaar

Onze secretaris Cees Moerbeek was ook actief bij wandelsportvereniging WS'78. En ook daar maakt hij leuke dingen mee die hij ons niet wil onthouden....

IK HEB GISTEREN NOG AAN JE GEDACHT

Dit heb ik vele malen moeten horen toen ik mij op zaterdag 4 januari 1997 als parkoersbewaker met mijn fiets in de bittere kou over het WS 78 parkoers van Uitgeest repte. Zelf dacht ik : “... heb ík dat nou weer” en onwillekeurig gingen mijn gedachten terug naar tien jaar geleden in Wormerveer en naar vorig jaar in Bussum.

Wormerveer – vrijdag 16 januari 1987
Voor de eerste keer heb ik mij als WS 78 parkoersbouwer gemeld. Het bestuur heeft mijn tocht in Wormerveer op zaterdag 17 januari 1987 gepland. Afgelopen woensdag is de Nederlandse bevolking nog door het KNMI geadviseerd om binnen te blijven. De temperaturen schommelen rond de min twaalf graden, maar de gevoelstemperatuur bedraagt maar liefst dertig graden onder nul. Onder iets gunstiger, maar niettemin toch barre omstandigheden ga ik vandaag met mijn wandelmaatje Kees Dijker op pad om de rode sneeuwpijlen aan te brengen. We beginnen ’s morgens om half tien en ’s avonds om half tien, twaalf uur later dus, bevestigen we onze laatste pijl in de nabijheid van de Zaanbrug. Tussentijds hebben we noodgedwongen veel pauzes moeten inlassen. Hete soep, warme koffie, chocolademelk of gewoon bij iemand binnen om te schuilen. Bijna alles is ons welkom om nog enigszins door te warmen.

Wormerveer - zaterdag 17 januari 1987
De 249 direct meelopenden en de 26 nalopers (die had je toen nog) praten tot op de dag van vandaag nog steeds met ontzag over deze barre tocht.

Bussum–Zuid – vrijdag 5 januari 1996
Vandaag ga ik met Albert Smit uit Barendrecht mijn vierde voor WS 78 uitgestippelde winterserietocht vanuit Bussum-Zuid bepijlen. Rond de jaarwisseling heeft het in het gehele land flink geijzeld. Rijkswaterstaat en Gemeentelijke instellingen hebben zich uit de naad gewerkt om de doorgaande wegen vrij van gladheid te krijgen. Trottoirs, voet- en fietspaden zijn echter ijsbanen gelijk. Toch lijkt het in Barendrecht minder erg te zijn, want als ik Albert bel om te vragen of de tocht wel doorgang moet vinden, reageert hij met “...nou, hier ‘valt’ het wel mee”. Met de nadruk op vallen dus.

Op de afgesproken tijd, half negen, ontmoeten wij elkaar voor ‘Het Spant’ in Bussum. “Het is hier toch gladder dan ik dacht...”, begint Albert. Desondanks starten we met het karwei. Het gaat goed totdat we kort na het passeren van de soeppost de hei opgaan. We zijn dan twee uur onderweg en Albert maakt zijn eerste smak. Hij belandt onder zijn fiets en zijn enkel krijgt een ongenadige knauw. Met een van pijn vertrokken gezicht klimt hij weer op zijn fiets, maar het trappen gaat hem moeilijk af. Als ik even verderop naar mijn fiets terug loop nadat ik een pijl op een boom heb geniet, zie ik Albert voor de tweede keer vallen. Nu met een klap op zijn rug. Toch lijkt hij meer last te hebben van zijn eerste val. “Ga jij maar door, ik kom wel”, is zijn reactie.

Tot nu toe heb ik mij aardig staande en fietsende kunnen houden, ook op een gedeelte waar weinig berm als uitwijkmogelijkheid is. Op de hei blijf ik een poosje op Albert wachten, maar als me dat te lang duurt, keer ik terug naar de plaats waar ik hem het laatst heb gezien. Weer moet ik die ijsbanen over. Albert is in geen velden of wegen meer te bekennen. “Die heeft de pijp aan Maarten gegeven”, gaat het door mij heen. Ik keer weer terug naar de hei en vervolg de route naar het Huizerhoogt. Daar gaat het smalle pad over heuvels en door dalen. Met veel moeite bereik ik lopend en glijdend een heuveltop, maar als ik naar beneden kijk slaat de schrik mij om het hart. Hoe kom ik hier in hemelsnaam weer vanaf. Ik ga op mijn hurken zitten, trek de fiets iets over mij heen en laat me zo naar beneden glijden. Dat gaat niet helemaal vlekkeloos, want ik glijd door en mijn fiets blijft achter een struik steken. Dat kost mij mijn jasbeschermer, maar ik ben blij dat ik er zelf zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen.


Als ik om kwart over twee bij de grote rust in de kantine van voetbalvereniging Huizen arriveer, vind ik de deur gesloten. Wel hangt er een briefje aan de deur. ‘Wandelaars WS 78, ik heb tot twee uur gewacht. Ik heb helaas andere afspraken’. Tot het einde toe weet ik mezelf verder op de been te houden. Met de kou valt het wel mee. Vanaf half vijf krijg ik er wel een moeilijkheidsfactor bij. Het begint donker te worden en ik kan niet meer zien of het ergens wel of niet glad is. Om half zeven is de klus geklaard.
Als ik thuis kom bel ik Albert. Hij is goed thuis gekomen, maar een telefonisch consult met de weekend dokter wijst op gescheurde enkelbanden. Voorlopig is Albert uitgeschakeld.

Uitgeest – vrijdag 3 januari 1997
Nu wijst de thermometer min twaalf graden aan. De snijdende noordoosten wind zorgt ervoor dat de gevoelstemperatuur als min dertig aanvoelt. Gisteren heeft de ‘Vereniging De Friese Elfsteden’ besloten om op zaterdag, morgen dus, de 15e Elfstedentocht te verrijden.

Dik ingepakt beginnen Nico van Etten en ik om half negen aan een ander sportief evenement. De bepijling van de zesde tocht van de 19e WS 78 winterserie. Als we bij het ‘Oeverpark Dorregeest’ aankomen, krijgen we de volle laag over de ijsvlakte in ons gezicht. Binnen de kortste keren hangen de ijspegels in mijn snor en baard. Langzaam verdwijnt het gevoel uit mijn tenen. Lopen naast de fiets en hard stampen met mijn voeten op de grond helpt nauwelijks. Nico zegt nergens last van te hebben en zorgt onderweg voor een stortvloed aan verhalen. Sorry Nico, maar hoe onbehaaglijker ik mij voel, des te meer verslapt mijn aandacht. Na een klein uur bevinden we ons in de nabijheid van Motel Akersloot. Ik besluit er mee te kappen. Als ik hiermee doorga, loop ik het risico een aantal bevroren tenen aan deze actie over te houden. We besluiten Klaas te bellen om te vertellen dat we niet verder gaan met pijlen maar geen van ons heeft zijn telefoonnummer bij de hand. Met de schoenen en sokken uit, mijn blote voeten tegen de verwarming en met voortdurende voetmassage krijg ik na ruim een half uur het gevoel in mijn voeten weer terug. Ik krijg weer praatjes en even later zeg ik tegen Nico: “...zullen we verder gaan, want we moeten nog 35 kilometer.”

Als we in de duinen zijn is de kou niet meer zo extreem. De temperatuur is intussen tot min vijf graden opgelopen en tussen de bomen is de wind minder hinderlijk. Wel moet ik in de grote rust nogmaals een half uur mijn voeten masseren en datzelfde ritueel speelt zich voor de derde keer af als we bij de koffiepost arriveren. Godzijdank treffen we het echtpaar, dat ons belangeloos ruimte beschikbaar heeft gesteld, thuis aan. Als wij tenslotte rond de klok van vijf uur in de sporthal van Uitgeest terugkeren, hebben wij beiden een voldaan gevoel. Laat nou die club maar komen.

Uitgeest - zaterdag 4 januari 1997
Om half zes vanochtend zijn de wedstrijdrijders voor de 15e Elfstedentocht van start gegaan. De televisie doet tot middernacht verslag van dit unieke sportevenement. Zestienduizend deelnemers worden er verwacht. Ook vandaag zal de gevoelstemperatuur rond de min twintig graden liggen. “Zal er nog een wandelaar naar Uitgeest komen?”, vraag ik me af als ik de eerste schaatsers rond kwart voor zeven door Sloten zie komen. Om kwart over zeven stap ik sporthal ‘De Zien’ in Uitgeest binnen. De verwijzingsborden voor de automobilisten heb ik buiten al zien hangen. Het startbureau wordt ingericht en af en toe druppelen er enkele wandelaars binnen. Nieuwjaarswensen worden uitgewisseld. Als tenslotte om negen uur het ‘startschot’ klinkt, begeven zich 247 wandelaars op weg. Dat zijn er twee minder dan tien jaar geleden. Sinds december 1980 (243) is het aantal deelnemers niet meer zo laag geweest.
“Ik heb gisteren nog aan je gedacht...”, hoor ik uit vele monden, en ook veel lovende woorden. Het aardigste compliment krijg ik van Henny Versteeg. “Eigenlijk is er maar één die echte wintertochten kan uitzetten.” En hij kan het weten met zijn meer dan 5000 WS 78 kilometers. Nou, van mij mag het warm water gaan regenen............

CEES MOERBEEK

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven