DLL bestaat 80 jaar

"IS HIER NOG ERREGES EEN TENTJE WAAR WE WAT KENNE GEBRUIKE?"

Wij bevinden ons in Strabeek, een dorp behorende tot de gemeente Valkenburg. Het is half één en wij zijn al sinds half negen zonder koffiepauze onderweg van Sittard naar de Sint Pietersberg voor ons laatste traject van het Pieterpad. Wij hadden graag in Puth van de plaatselijke horecagelegenheid gebruik willen maken maar de winterschilder, die de voorgevel van de kroeg weer in puike conditie probeert terug te brengen, weet ons te vertellen dat er verder niemand aanwezig is. Geen koffie dus.

Aan de overkant bevindt zich het postkantoor. Na eerst vergeefs aan de deur getrokken te hebben, wordt ons van binnenuit met drukke gebaren duidelijk gemaakt dat de deur open is. De postagente had de deur uit voorzorg even op het slot vanwege de aanwezigheid van een klein ventje. En buiten raast het drukke verkeer dicht langs de deur. Vandaar. Natuurlijk is mevrouw bereid een stempel in ons wandelboekje te zetten. Zelf is zij ook een verwoed wandelaarster. Maar gisteravond kwam het er niet van. Net toen zij om half zeven naar buiten wilde stappen brak er een hevig noodweer los. We hadden het vanmorgen al in de krant gelezen dat in Zuid Nederland de afgelopen nacht kelders waren ondergelopen en gebroken bovenleidingen het treinverkeer hadden ontregeld. Toch valt het vandaag tot nu toe erg mee. Er zijn wat holle wegen die drogere tijden hebben gekend maar voor een beetje prut en water draaien wij onze handen niet om. Het is droog en zonnig, wat wil je nog meer. In korte broek natuurlijk!

 

Al direct nadat we het centrum van Sittard achter ons hebben gelaten krijgen we te maken met het golvende landschap. We bestijgen de Kollenberg waarop een grote kapel staat welke gewijd is aan de heilige Rosa. Elk jaar trekt op de laatste zondag van augustus een processie vanuit de Dominicaanse Sint Michielskerk op de Markt van Sittard de Kollenberg op. Langs de stijgende weg staan zeven kleine kapelletjes met afbeeldingen en teksten over het leven van Jezus. Deze Zeven Voetvallen schijnen uniek te zijn in Limburg. Kort na het buurtschap Windraak lopen we verkeerd, net nadat we een prachtige afdaling langs een met hoog gras begroeide helling achter de rug hebben. Veel zin om weer omhoog te gaan hebben we niet. We besluiten op de asfaltweg linksaf te gaan. Gelukkig zien we even verderop toch weer de wit/rode markering. De lange trap omlaag, zoals in het boekje aangegeven, hebben we gemist.

Het is inmiddels half één en we hebben er eenentwintig kilometer op zitten. Ik had gehoopt op de grens van Strabeek/Valkenburg een horecagelegenheid aan te treffen maar niets van dat alles. Het centrum van Valkenburg ligt niet zo ver verwijderd maar desondanks vervolgen we onze weg. Er komt ons een postbode tegemoet. Freek schiet hem aan en vraagt in onvervalst Zaans: "is hier nog erreges een tentje waar we wat kenne gebruike?". De postbode kijkt Freek onderzoekend aan en stelt de wedervraag: "soft of harddrugs?". Verbouwereerd kijkt Freek de man aan. Ziet hij er nou zo gedrogeerd uit of is die post nou zo dom. Als het misverstand eenmaal is opgelost blijkt een horecatentje volgens de postbode nog ver weg te zijn. "De eerstvolgende bank is voor mij", laat ik m'n maatjes weten. "Je bent er net nog twee gepasseerd", meent Freek droogjes te moeten opmerken. Gelukkig duurt het wachten daarop niet lang. Lekker even onderuit. De krentenbol en de banaan laten zich heerlijk smaken. Onderwijl zit ik de routebeschrijving te bestuderen en ontdek op het topokaartje dat er zich in de onmiddellijke omgeving wel degelijk een horecagelegenheid moet bevinden. We besluiten direct op onderzoek uit te gaan en krijgen na twee minuten Café Tivoli in zicht. Nog voor we onze bestelling kunnen doorgeven, worden we door de baas van het spul erop gewezen dat het nog vijftien kilometer is tot het eindpunt. Dat betekent dat wij er inmiddels (in de afgelopen 2 jaar en zestien dagen) al vierhonderdvijftig Pieterpad-kilometers hebben opzitten. De lucht begint te betrekken en het zonnetje verdwijnt achter de steeds maar donkerder wordende wolken.

Na de koffie vervolgen we onze weg nu door het Geuldal over een smal pad tegen de mergel bergwand. Diep beneden ons stroomt wild de Geul. Het begint een beetje te regenen maar als we het Geuldal verlaten en een brede stijgende zandweg opgaan richting Terblijt, barst de bui pas goed los. Aan de erosie geulen in het wegdek is te zien hoe het gisteren tekeer is gegaan. Even later kunnen we zelf aanschouwen hoe het hemelwater zich een weg baant naar beneden. Zelfs als de bui al lang voorbij is en de zon al weer een aangename warmte verspreidt in de bebouwde kom van Terblijt, spoelt het water nog wild via de goten langs de weg naar beneden. In de buurt van Bemelen kunnen we op afstand de mergelgroeven bewonderen vanaf een pad waarvoor in de routebeschrijving gewaarschuwd wordt dat dit na regen zeer modderig kan zijn. Nou, modderig is niet het juiste woord. Laten we zeggen dat er op dit bijna één kilometer lange pad geen droog plekje te vinden is.

We dalen nu verder af en bereiken om drie uur het station van Maastricht. Het is nu nog vier kilometer te gaan. Via de Servaasbrug over de Maas en een prachtig oud gedeelte van de stad gaan we richting Sint Pietersberg. Buiten de bebouwde kom passeren we het Fort Sint Pieter en het Chalet Bergrust. Hier halen we straks na het bereiken van het eindpunt onze oorkonde op. Om tien over vier bereiken we dat punt. "Is dit eigenlijk wel het eindpunt", gaat het even door mij heen. Het is een enigszins open plek met daarop een soort van monumentje. Ja warempel, er staan wat teksten op. Het blijkt een hommage te zijn aan het adres van de samenstelsters van het Pieterpad, de dames Toos Goorhuis en Bertje Jens. Dit eerbetoon is ook zeer toepasselijk. Wij hebben, elke etappe weer, bijzonder genoten van het sterk wisselende landschap waar het kleine Nederland zo rijk aan is.

Op een boomstronk naast het monumentje zit een jong stel. Zij bevinden zich dan wel op het eindpunt, maar het blijkt dat zij een paar dagen geleden in Venlo zijn begonnen en de komende dagen de GR 5 door Belgie gaan volgen. Zij wachten tot er iemand langs komt om een foto van hun te maken. Nico, onze hoffotograaf, is best bereid om dit klusje te klaren. De vrouwelijke helft van het stel zet ons vervolgens op de gevoelige plaat. Dan wordt het tijd om de oorkonde bij het Chalet op te halen.

CEES MOERBEEK

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven