DLL bestaat 80 jaar

DWALEN OP HET MAARTEN VAN ROSSUMPAD

Dat ik in maart 1999 besloot om het Maarten van Rossumpad te gaan lopen van Ommen naar Arnhem en niet andersom, is puur toeval. Als startplaatsen had ik Ommen, Hattem (2x), Epe (2x), Beekbergen (2x) en Arnhem aangewezen en wel zo, dat wij steeds ongeveer twintig kilo- meter van de trein c.q. auto zouden wandelen en daarna weer terug. Gebleken is dat het ontzettend plezierig is om na afloop direct met de trein of auto naar huis te kunnen hetgeen absoluut ondenkbaar is wanneer je afhankelijk bent van busverbindingen. Bovendien zie je op de terugweg weer totaal andere dingen als op de heenweg dus zo erg is dan heen en weer lopen op één dag nou ook weer niet. Vandaag, 26 augustus 1999, lopen wij de laatste etappe van Arnhem naar het Landgoed Twickel, ongeveer zes kilometer ten noorden van de Posbank. Heen en terug bedraagt de afstand veertig kilometer.

ALLE BEGIN IS MOEILIJK

Al vrij snel nadat wij het station van Arnhem aan de noordzijde hebben verlaten, belanden wij in het prachtig aangelegen park Sonsbeek. Snel stromende beekjes en een aantal watervallen komen op onze weg. Maar helaas ontbreekt na de brug met de zwanenornamenten de wit/rode markering. We moeten zijpaden negeren, aldus de beschrijving, maar als je intussen een aantal splitsingen voorbij bent zonder steunmarkering, begint de twijfel toch toe te slaan. Helemaal als wij kort na een vijver volgens de beschrijving recht door moeten maar links af op een tweetal punten een wit/rode markering ontdekken. Wat doe je dan? Je verlaat de beschrijving en volgt de markering, zoals ook in het boekje wordt geadviseerd. Helaas blijft het bij deze twee markeringen zodat wij na wat heen en weer gezoek uiteindelijk toch maar besluiten de in het boekje beschreven route te volgen. Gelukkig blijkt deze beslissing juist te zijn want aan het eind van het pad, ver buiten Sonsbeek overigens, is weer een markering aangebracht. Nu moeten we de Kluizeweg oversteken, dan links af en vervolgens weer rechts af de Wagnerlaan in, langs het ziekenhuis. Daar doet zich het volgende probleem voor. De Kluizeweg is in geen velden of wegen te bekennen en de markering laat ons aan de overzijde van de weg schuin rechts af een trap opgaan. Het daarachter liggende pad wordt weinig belopen gezien de metershoge en irritant over het pad heen hangende brandnetels. Aan het einde van het pad hebben wij de keus, links of rechts af te gaan. Ook op dit punt ontbreekt weer elke markering. Intuïtief lopen wij het linker pad op in de richting van een boven de bomen zichtbaar gebouw. Even later zien wij dat dit het ziekenhuis is. We bevinden ons dus op de goede weg!

Een naar links afslaande weg vóór het ziekenhuis blijkt de al eerder genoemde Kluizeweg te zijn. We snappen er echt helemaal niets meer van. Het is nog nimmer voorgekomen dat wij zo verschrikkelijk de mist in zijn gegaan als vandaag. Gelukkig weten we op dat moment nog niet dat het nog veel erger wordt.

Stenen Tafel of stenen tafel ?

Kort na het ziekenhuis vinden wij de markeringen terug. Tot aan de Stenen Tafel gaat het voortreffelijk. 'Langs een witte slagboom gaan en voorbij de derde bank links af omhoog en rechts af langs de Stenen Tafel', zo luidt de beschrijving. De witte slagboom is geen probleem, de derde bank eigenlijk ook niet. Bij de slagboom hebben wij één bank geteld en nu staan er drie in een groepje bij elkaar. Daarachter zien wij tussen de bomen een uit steen opgetrokken gebouw met daarop de naam "STENEN TAFEL". Logisch dat wij het pad naar boven inslaan en het gebouw links van ons passeren op zoek naar de volgende markering. Opnieuw laat deze het faliekant afweten. Wij dus weer terug naar het groepje van drie banken, zelfs terug naar de slagboom, vervolgens nogmaals de tekst lezen en tot de conclusie komen dat het groepje van drie in het verleden misschien wel één bank geweest zou kunnen zijn. Wellicht dat wij nog een eindje door moeten lopen. Dat is ook inderdaad het geval. Na een volgende bank (in totaal de vijfde), vinden wij de markering terug. Het pad omhoog is gemarkeerd en boven aangekomen blijkt aan de rechterkant een stenen tafel te staan. Nu wordt mij opeens het misverstand heel duidelijk. In het boekje staat: de Stenen Tafel, met hoofdletters, dus duidend op een eigennaam. Wij namen aan dat dit betrekking had op het gebouw Stenen Tafel. Beter ware het geweest wanneer in het boekje had gestaan: 'langs een stenen tafel', zonder hoofdletters, dus duidend op een voorwerp langs de route.

VERDWAALD IN ROZENDAAL

Intussen hebben wij de eerste vijf kilometer in vijf kwartier afgelegd. Dat gaat dus lekker zo. Een tweetal kilometers verderop, op de Kapellenberg bij Rozendaal, is het opnieuw raak. Een uit- breidingsplan gooit behoorlijk roet in ons eten. Zowel het in de beschrijving vermelde voetbalveld alsmede een hek daaromheen blijkt te zijn verdwenen. Ook van enige markering is niets meer te vinden. Dwars door een opgetrokken geluidswal en langs een vervaarlijk uitziend kunstwerk zoeken wij vergeefs door de nieuwbouwwijk naar de goede weg. Navraag bij iemand die aan een straatlantaarn zit te sleutelen, levert niet veel op. Ook een passerende dame brengt ons niet op het juiste spoor. Een hond-uitlatend baasje dan, die zou mij toch wel op mijn topokaartje kunnen wijzen waar of ik mij precies bevind. Ik tref het slecht want de goede man blijkt over een slecht gezichtsvermogen te beschikken. Onderwijl dat hij mijn topokaartje tot vlak bij zijn neus bestudeert, laat hij mij weten dat hij wel de Kapellenberg (waar wij zojuist vanaf gekomen zijn) weet te liggen. En ook het kasteel (waar we dan niet moeten wezen) komt hem niet onbekend voor. Maar hoe we daar vanaf dit punt moeten komen, dat weet hij ook niet precies. Kortom, de man is van goede wil, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Na een kleine tien minuten vervolgen wij onze weg naar, ja naar wat eigenlijk? Ongelooflijk maar waar, daar staat een Infobord langs de weg met daarop een pijl met de tekst 'hier bevindt u zich'. Een vergelijking met onze topokaart leert ons dat wij ons een flink eind in de verkeerde richting hebben begeven. Het "negen-kilometer" punt bereiken wij derhalve na twee uur en een kwartier.

GEEN KOFFIE, WEL E.D.

Op zo'n moment begin je uit te kijken naar een gelegenheid waar je even kunt bijkomen van de "geestelijke" vermoeienissen. Ik heb mijn hoop gevestigd op Recreatiecentrum annex Camping Beekhuizen. Volgens de kaart moet deze camping zich langs de route bevinden. De omgeving is schitterend, langs een spreng en een waterval bij een vijver, maar van een uitspanning voor een bakkie koffie is geen spoor te bekennen. Dan maar doorlopen naar het restaurant op de Posbank, volgens het boekje geopend van 1 april tot en met 31 oktober van 10.00 tot 20.00 uur, met uitzondering van maandag. Het loopt tegen half twaalf dus dat lijkt ons geen probleem. Het landschap wordt steeds glooiender en we bestijgen achtereenvolgens de Zijpenberg en de Koepelberg, alvorens wij aan de Posbank beginnen. De hei staat prachtig in bloei en in de immense stilte is alleen het gezoem van de bijen te horen. Op de Posbank wacht ons opnieuw een onaangename verrassing. Het in de beschrijving genoemde restaurant is niet te vinden. Op een paddenstoel (PS) wordt verwezen naar een zeshonderd meter verderop liggende kiosk, 'Koepel de Kaap' genaamd, voor koffie e.d. De kiosk is echter gesloten dus moeten we het rond de klok van twaalf noodgedwongen met 'en dergelijke' doen, ons eigen meegebrachte 'eten en drinken'.

Tot overmaat van ramp ontdekken we dat de kiosk helemaal niet aan de route ligt dus moeten we weer zeshonderd meter terug naar het 'restaurant'. Pas dan zien wij op een open plek de restanten van wat kennelijk het restaurant geweest moet zijn. Dat is dus tegenvaller nummer zoveel vandaag. Het vervolg van de route vergoedt echter veel. De "Onzalige Bossen" zijn echt onbeschrijflijk mooi. De kilometers lange Koningslaan met aan weerszijden gigantische beuken is schitterend. Als je niet goed uitkijkt waar je loopt dan struikel je over de wortelstronken van deze giganten. "Wat moet ik hier nou weer mee", hoor ik Nico naast mij zeggen. Hij houdt een sleutelbos omhoog die hij net op het pad heeft gevonden. We besluiten de bos op een duidelijk zichtbare plaats langs het pad op te hangen, in de hoop dat de verliezer deze op zijn of haar zoektocht gemakkelijk zal vinden.

DE CAROLINAHOEVE en 'STAND VAN ZAKEN'

De beloning voor ons afzien bevindt zich aan het eind van de voortdurend stijgende en dalende Koningslaan, de Carolinahoeve, thans in beheer bij Natuurmonumenten. Althans dat maak ik op uit de kleding die de heen en weer lopende serveersters en koks (met pannenkoeken) dragen. Hier kunnen wij ons eindelijk tegoed doen aan wat verfrissends. We zijn nu achttien kilometer en viereneenhalf uur verder.

De resterende kilometers tot het keerpunt ter hoogte van het Landgoed Twickel verlopen zonder problemen en ook de terugweg naar de Carolinahoeve gaat voorspoedig. Toch zijn we reuze benieuwd of wij op de terugweg nog kunnen ontdekken waar wij zo verschrikkelijk in de fout zijn gegaan. De sleutelbos in de Koningslaan is inmiddels verdwenen. Hopenlijk is deze in goede handen terecht gekomen.

Zeer tot onze grote verrassing belanden wij, overigens geheel volgens de beschrijving, in het centrum van Rozendaal. De route loopt zelfs op steenworp afstand van het kasteel. Als wij vervolgens ook nog langs het gemeentehuis komen, is dat voor ons aanleiding om naar binnen te stappen voor een gemeentestempel in ons wandelboekje. Op de afdeling waar wij naar binnen lopen bevinden zich twee zingende medewerksters, die min of meer verbaasd kijken naar die drie verhitte koppen die ongevraagd het pand zijn binnengedrongen. Als wij duidelijk hebben gemaakt dat wij wandelaars zijn en het Maarten van Rossumpad (nooit van gehoord ...) lopen en graag een stempel willen hebben, reageren zij duidelijk enthousiast. Wij bevinden ons echter niet in het gemeentehuis (dat is in een ander gedeelte van het gebouw), maar bij Assurantiekantoor 'Stand van Zaken'. Maar de dames zijn overigens graag bereid een aandenken in ons boekje te zetten. En ondertussen kijkend naar onze bezwete koppen vraagt één van hen of wij misschien iets willen drinken. Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Voor de zoveelste maal worden wij onderweg geconfronteerd met hartelijke en zeer gastvrije mensen. Na een hartelijk afscheid vervolgen wij onze weg, op zoek naar de plek waar het 's morgens fout was gegaan. Ons vermoeden wordt bewaarheid. Bij het vervaarlijk uitziende kunstwerk als sluitstuk van de nieuwbouwwijk van Rozendaal hadden wij links af langs de opgeworpen geluidswal moeten lopen, vervolgens een zandweg op die later overgaat in een asfaltweg. Op de daarna volgende kruising met een voorrangsweg was pas weer een markering aangebracht.

EEN NAT PAK TOT BESLUIT

Met opnieuw een ervaring rijker leggen we de laatste kilometers af. De gehele dag is het warm en droog geweest. Gerommel in de verte om kwart over vijf wijst op een naderend onweer. We houden het dan ook niet droog. Bij het betreden van Sonsbeek voelen we de eerste spatten. Nog geen aanleiding om onze regenkleding te pakken maar wat gaat het opeens hard. Het is maar goed dat het bezoekerscentrum 'De Watermolen' om half zes zijn deuren nog heeft openstaan zodat wij daar nog even kunnen schuilen. Als het tien minuten later droog wordt en wij de Zijpendaalseweg in Arnhem oversteken, golft het regenwater wild stromend naar beneden. Even later bereiken wij het station. Over de terugweg hebben we precies één uur korter gedaan dan over de heenweg.

CEES MOERBEEK

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven