DLL bestaat 80 jaar

Onze secretaris Cees Moerbeek is ook actief bij wandelsportvereniging WS'78. En ook daar maakt hij leuke dingen mee die hij ons niet wil onthouden....

EEN LEUKE HOBBY ? VERGEET HET MAAR !

Dat het pijlen van WS 78 tochten geen onverdeeld genoegen is, weet u natuurlijk al lang. Zo ook op 5 januari 2001 als we met vier man op weg gaan op het parcours van Alkmaar Noord. Johan Wolvers is de architect, Willem Bruggeman, Nico Maasdijk en ik reiken hem vandaag de helpende hand. Als ik om half acht in het stikke donker mijn fiets en die van Nico op de auto zet, spattert het een beetje. Maar nadat ik Willem en Nico heb opgepikt in Krommenie en wij op weg zijn naar Heiloo om Johan op te halen, striemt de regen tegen de voorruit. Johan heeft wat rollen plakband mee, dat is makkelijk bij lantaarnpalen en zo. Op speciaal verzoek van Nico geeft Johan nog een plastic tas met ouwe lappen mee. Kunnen we de lantaarnpalen mee droog wrijven.

In de auto horen we rond half negen het weerbericht voor vandaag: "langdurige regen en rekening houden met rukwinden bij een temperatuur van zes graden". Lekker vooruitzicht.

Tegen negen uur bereiken we de soeppost in Aagtdorp. Het weer lokt niet erg dus drinken we eerst de door Johan meegenomen thermoskan koffie leeg. Een kwartiertje later zetten Johan en Willem zich in beweging. Te voet pijlen zij de route van soep- naar koffiepost. Een afstand van bijna twintig kilometer, maar wél duin op, duin af!

I k rijd met Nico naar de koffiepost in Bergen en haal de fietsen van de auto. Daarna trekken we onze regenpakken aan en beginnen om half tien de route te pijlen van koffiepost naar finish. Zolang we in de bebouwde kom zijn valt de wind mee maar zodra we Bergen via de Meerweg verlaten, krijgen we in de Bergermeer de wind met kracht zeven tegen. Zolang we de pijlen op de bomen kwijt kunnen, gaat alles prima. Maar zodra het plakwerk wordt op verkeerspaaltjes of lantaarnpalen wordt het één groot drama. We ontdekken dat we de tas met ouwe lappen in de auto hebben laten staan. En een door mij meegenomen stuk ouwe badhanddoek geeft ook geen soelaas. Het water gutst langs de paal naar beneden. Bovendien is het plakband van Johan niet te gebruiken. Hoe we ook prutsen met onze natte verkleumde vingers, we kunnen het beginnetje niet vinden. En als we denken iets gevonden te hebben, breekt het tape af.

B ij de vlonder tussen Bergen en Alkmaar wil Nico met fiets en al op de vlonder verder. Ik moet praten als Brugman om hem hier van te weerhouden. De vlonder is spekglad en bovendien zijn er verderop twee voetgangersluizen waar je met de fiets absoluut niet langs komt. Dat wordt dus even omrijden. De route voert toevallig langs een oom en tante van mij, Arie en Alie. Ik stel aan Nico voor om even langs te gaan om Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Druipend van de regen bellen we aan. Als Arie open doet staat hij eerst stomverbaasd te kijken. We zijn echt onherkenbaar in onze regenpakken en met capuchons op het hoofd. Maar als hij ziet met wie hij te doen heeft, moeten we meteen binnen komen. We pellen ons uit de kleren en het natte goed wordt neergelegd op een inderhaast in de gang uitgespreid laken. De doorweekte routebeschrijving en topokaart worden gedroogd op de vloerconvector in de kamer.

De koffie laten we ons best smaken en Alie presenteert er nog een lekkere koek bij. Buiten giert de regen langs het raam. We kletsen wat af in het uurtje pauze. Gezelligheid kent geen tijd, maar dan gaan tóch maar weer de natte kleren aan. Buiten is het nog steeds bar en boos. We worden uitgewuifd door Arie en Alie en gaan naar het andere eind van de vlonder.

B ij de finish, of de start zo u wilt, in de Hoornse Vaart moet Nico even naar het toilet. In het restaurant bestel ik twee warme chocolademelk en voor Nico een broodje kroket. Als hij even later aan tafel aanschuift laat hij mij triomfantelijk een broodmes zien. "Gekregen van de juffrouw achter de bar", zegt hij. Daarmee begint hij verwoed in het plakband te zagen. "Om een beginnetje te maken", zo licht hij zijn werkzaamheden toe. Maar hij maakt het alleen maar erger. Ik word vreselijk nerveus van dat geklooi en uiteindelijk geeft Nico zijn pogingen ook op.

N a een half uur zoeken we onze fietsen weer op. Nu gaan we de pijlen aanbrengen van de start naar de soeppost. De weersomstandigheden zijn nog meer verslechterd. De wind is aangewakkerd. Kort voor de vlonder in de Alkmaarse nieuwbouwwijk Huiswaard krijg ik een probleem met m'n nietapparaat. Ik ben de spanveer verloren maar weet niet waar. Ik kom het tot de ontdekking bij een prachtige boom naast een brug. Ik zoek maar zie niets liggen. Dan ga ik terug naar de plek waar ik de vorige pijl heb bevestigd. Ook daar kan ik niets vinden. Nog verder terug dan maar. De spanveer blijft onvindbaar. Dan maar weer terug naar de plek waar ik de vermissing ontdekte. Een nietje aanbrengen zonder spanveer is echt niet mogelijk. Toch probeer ik het. De nietjes glijden uit het apparaat en vallen in het struikgewas. Precies daarnaast ligt m'n spanveer. Terecht! Verder gaan we, over een gladde vlonder richting Koedijker vlotbrug.

B ij het Noordhollandskanaal zetten we onze fietsen op de standaard om gezamenlijk een pijl op een lantaarnpaal aan te brengen. De regen striemt in 't gezicht en een windvlaag smijt onze fietsen tegen de grond. Alles valt uit onze fietstassen. Maar eerst gaan we verder met het opplakken van de pijl en pas dán gaan we achter de rollen plakband en de witte pijlen aan. Nico's fiets staat weer overeind, nu die van mij. Dan schiet ik in de lach. Mijn nietapparaat is uit mijn fietstas gevallen midden in een gigantische hoop stront. Even later staat Nico de nieter af te wassen in een plas water. We kijken elkaar aan. Wat hebben wij toch een leuke hobby! Waar zijn wij vandaag nou eigenlijk mee bezig.

N a de vlotbrug krijgen we het heel zwaar te verduren. We gaan de polder weer in. De zuidwester hebben we soms pal tegen. Dan staan we bijna stil. Tot overmaat van ramp begeeft mijn kaartstandaard op m'n stuur het. Zou het metaalmoeheid zijn of komt het wellicht door die val van m'n fiets.

Pas om twee uur dient zich voor korte tijd een droge periode aan en tussen de schaarse bebouwing onder Bergen kunnen we af en toe even uitblazen. Nico gaat zelfs nóg verder. Naast uitblazen komt op de Schapenlaan ook z'n maaginhoud eruit. Met z'n gebit in z'n hand staart ie naar het in de Hoornse Vaart verorberde broodje kroket. Toch lucht 't hem zichtbaar op.

O m drie uur zetten we de laatste pijl ter hoogte van de soeppost. Vervolgens fietsen we terug naar de auto. Onderweg zien we vlak voor de Schoorlse Nok en even later bij Duinvermaak door Johan en Willem bevestigde pijlen op de bomen. Zouden ze al lang op ons zitten te wachten, vragen we ons af. Bij de auto is het stil. Achter de ruitenwisser zit geen bericht. Waar zouden ze nu zijn? Nico gaat op onderzoek uit en ontdekt dat de laatste pijlen voor de koffiepost nog niet zijn aangebracht. Dan zijn ze nog onderweg, is onze conclusie. Maar nog geen vijf minuten later arriveren ook zij. Johan en Willem hebben het minstens zo zwaar gehad. Ze lopen te soppen in hun schoenen.

Als de fietsen weer op de auto staan en we even later wegrijden, is het droog.

O p dat moment weten wij nog niet dat het een dag later prachtig wandelweer is en maar liefst 380 wandelaars de dag van hun leven hebben langs een perfect gepijld parcours.

CEES MOERBEEK

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven