DLL bestaat 80 jaar

DEZE MENSEN ZIJN GEWOON HARTSTIKKE GASTVRIJ

Wij lopen vandaag, 24 juni 2006, weer eens een deel van het Scholtenpad en wel het gebied ten oosten van Winterswijk. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat wij hier voor het laatst waren. Daar kan ik mij nog van herinneren dat de horecagelegenheden in dit gebied niet al te rijk bezaaid zijn. Ook op de topografische kaart en in de parkoersbeschrijving vind ik daar niets van terug. We dekken ons in door extra thermoskannen met heet water mee te nemen. Dan hebben we in ieder geval onderweg soep en koffie op onze eigen rusten. Het moet al gek lopen als we onderweg geen bankje langs de weg tegen komen.

Voordat ik mij naar het station begeef, kijk ik nog even op de buitenthermometer. Die geeft veertien graden Celsius aan. Ik twijfel of ik mijn lange broek aan houd of dat ik in het kort ga. Ik besluit uiteindelijk het laatste en hoe verder de dag vordert hoe blijer ik ben met deze beslissing. De reis verloopt voorspoedig. Na drie uur bereiken we het eindpunt van de treinreis.

Het is zonnig in Winterswijk. De thermometer staat al op 22 graden. In de stationsrestauratie krijgen we een stempel in ons wandelboekje. Voorafgaand aan de 27 kilometer lange wandeling nemen we nog een kop koffie. Even na tienen is het al gezellig druk in de winkelstraat en even later op de Markt nog drukker. Terwijl ik de parkoersbeschrijving bestudeer, loop ik met mijn hoofd tegen de punt van een verkeersbord aan. Niet zo slim natuurlijk maar gelukkig voorkomt mijn Toyota-pet erger. Via een parkje belanden we op een schouwpad langs een traag stromend beekje. Het gras is net gemaaid waardoor het pad redelijk begaanbaar is. We zijn nog geen half uur onderweg als we al een zucht van verlichting slaken als we in de schaduw kunnen lopen. We genieten van het landschap en de stilte. Langs de Beurzerbeek horen we alleen het gezang van de merels.

We volgen de beek ruim een kilometer en bereiken dan na vijf kwartier lopen een Boerderij Camping. Ik stel voor om even te informeren of zij misschien een stempel hebben voor in ons wandelboekje. We lopen het erf op en treffen een mevrouw en twee heren aan de koffie. Mevrouw blijkt de campingbeheerder te zijn maar is niet in het bezit van een stempel. Of het misschien ook een kaartje mag zijn, waarop we bevestigend antwoorden. “Blieven de heren ook een kopje koffie?”, gaat mevrouw verder. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Mevrouw gaat naar binnen en wij schuiven aan bij de achtergebleven heren. Eén van hen blijkt de zoon te zijn. Belangstellend informeren zij welke route wij lopen en ik toon hen de topokaartjes van de route. Even later overhandigt mevrouw ons twee visitekaartjes en koffie. Wij zijn te gast op de Mini Camping ’t Simmelink en de eigenaresse heeft opeens een naam: mevrouw Bruntink. Haar man heeft de camping in 1986 opgestart en zij heeft de zaak sinds zijn overlijden voortgezet. Al jarenlang komen hier dezelfde gasten op hun terrein en hoe langer wij er zitten te kletsen hoe meer beginnen wij te begrijpen waarom. Deze mensen zijn gewoon hartstikke gastvrij en geknipt voor een camping. “Bij de buren zou je ook geen koffie hebben gekregen”, vult zoonlief desgewenst aan.

Na een half uur pauze vinden we de tijd gekomen om weer aan de tippel te gaan. We nemen hartelijk afscheid en vervolgen het pad langs de Beurzerbeek. Daar komen we op het punt waar wij 7,5 kilometer van het eigenlijke parkoers gaan afsnijden. Wij vinden vandaag met deze warmte 27 kilometer meer dan genoeg. Tussen de maïsvelden vinden we onze weg. Het gewas staat nog niet eens ‘twee kontjes’ hoog maar over twee maanden staat het zo hoog dat het met de wijde blik gedaan is. Plotseling is het gedaan met de rust. Een vrouw op een fiets rijdt ons voorbij met in haar kielzog een herdershond die, zodra deze ons in het vizier krijgt, meteen blaffend een rondedans om ons heen begint te maken. Dat vinden wij niet prettig en als die dame ook nog eens een gesprek met ons wil aanknopen en die hond maar blijft blaffen, vragen wij haar alsjeblieft door te willen rijden. Toch weet zij ons nog duidelijk te maken dat er verderop de route heerlijk boerderij ijs verkrijgbaar is.

Wij knopen dat in onze oren maar als het kwart voor één is en er nog in geen velden of wegen een ijsboerderij te bekennen is, zijgen we neer op een bankje langs de weg. Het is tijd voor de lunch. Wij zijn nu ongeveer op de helft van de route. Het water in mijn thermoskan is nog warm genoeg en de tomatensoep smaakt voortreffelijk. Onze pauze duurt niet lang. We zijn nog maar net onderweg of daar staat een bord langs de weg ‘Boerderij ijs over 300 meter’. Zullen we het nou toch nog beleven? Op een boerenerf is een oude waterput omgebouwd tot ‘ijskelder’. Hierin wordt het ijs in kuipjes van € 1,20 en € 2,00 koud gehouden. Rondom de put staan een aantal picknickbanken waar het ijs rustig kan worden opgepeuzeld. Het is allemaal zelfbediening. We kiezen de vanille uit de verschillende smaken en het geld mogen we in een blikje deponeren. De bevolking hier heeft kennelijk nog een grenzeloos vertrouwen in de komende en de gaande man want het blikje met geld staat daar zo voor het grijpen. Een groep fietsers sluit zich even later bij ons aan.

We gaan weer verder en bevinden ons nu dicht bij de Duitse grens. Volgens de topokaart zijn we op weg naar grenspaal 789. Grenspalen zijn zo oud als de mensheid. Maar de ene paal is de andere niet. Anders dan langs de Belgisch-Nederlandse grens, waar fraaie gietijzeren palen staan, moeten we het hier doen met een sobere, betonnen paal. De grens kunnen we niet over. Een greppel houdt ons tegen en bovendien staat de grenspaal op een puntig uitsteeksel van Duits grondgebied.

Een half uur later laten we ons opnieuw verleiden om bij een geïmproviseerd boerderijterras te gaan koffiedrinken. De familie te Selle heeft van haar grasveldje rondom de boerderij een zelfbedieningsterras gemaakt. Er staan wat tafels en stoelen. Op elke tafel staat suiker en koffiemelk als ook een prijslijst en een geldblikje. Op een aparte tafel staan twee thermoskannen met koffie, een thermoskan met heet water voor thee en een keuze uit vele soorten thee. In een koelbox kun je terecht voor zelfgebakken cake, frisdrank en karnemelk. De dochter des huizes komt net een kan met versgezette koffie brengen. Wij verbazen ons opnieuw over de gastvrijheid van de bevolking en het vertrouwen wat zij hebben in de voorbij komende mensen.

De lucht begint te betrekken. De zon verdwijnt achter de wolken. Zouden we het wel droog houden vandaag? Het is drukkend warm en we moeten nog ruim tien kilometer. Aan de rand van Winterswijk vullen we onze watervoorraad nog even aan bij de plaatselijke Scouting. Vervolgens bereiken we om tien voor half vijf de Markt. De terrasjes van de plaatselijke horeca liggen er uitnodigend bij. Onze trein gaat pas om 16.48 uur. Tijd voor een heerlijk glas bier.

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven