DLL bestaat 80 jaar

NOORD-HOLLANDPAD, graskades en polderwegen

De vijfde etappe vindt plaats op 13 november. Dick is verhinderd en samen met Freek reizen we per trein naar Schagen. Daar moeten we bijna een half uur wachten eer buurtbus 417 ons naar Kolhorn brengt. Het is niet anders. De chauffeur is een praatgrage vrijwilliger. Hij heeft er al twee ritten op zitten maar wij zijn zijn eerste passagiers. Hij komt uit Nieuwe Niedorp en hij hoort ons uit waar wij vandaan komen. Als ik vertel dat ik in Wormer woon, zit hij helemaal op zijn praatstoel. Zijn vrouw komt namelijk uit Wormer. Van de Zandweg, en dat huwelijk houdt al jaren stand. Door al dat geklets duurt de rit naar Kolhorn niet lang. Hij zet ons voor de Turfschuur aan de dijk af. Ik hoop dat het museum open is en dat wij daar een stempel in ons boekje kunnen krijgen. Helaas is de deur gesloten. We besluiten maar weer naar Restaurant ’t Anker te gaan. Een kop koffie voor het wandelen gaat er altijd wel in.

Om kwart over elf gaan we op pad. Direct na de laatste dijkhuizen verlaten we de Westfriesedijk en volgen een grasdijk het binnenland in. We zijn ongeveer een kilometer onderweg als ik bij een overstapje tot de ontdekking kom dat we ons aan de verkeerde kant van het water bevinden. Aan de overkant zie ik op een hek de NH-pad-sticker zitten. We staan voor een dilemma. Moeten we terug of kunnen we verderop via een dam of brug alsnog op het juiste pad komen. We besluiten door te lopen maar hoe verder we komen, des te groter worden mijn twijfels. Met een wijde boog lopen we weer terug in de richting van Kolhorn. Dan zien we in de verte een brug. Het blijkt de brug te zijn die de Westfriesedijk over het Kanaal Kolhorn-Alkmaar leidt. Maar eerst moeten we nog een vervelende hindernis nemen. Achter het laatste hek vóór de brug staat een herdershond ons op te wachten. Oei, hoe komen we hier nu weer langs. Gelukkig wordt de hond tijdig terug gefloten zodat we zonder brokken de brug bereiken.

Aan de andere kant stuiten we op een ‘Artikel 361’ bordje. We doen maar net alsof we het niet gezien hebben en beginnen aan een urenlange tocht langs dit kanaal. Bij de eerste de beste brug die we tegenkomen, zijn we terug op de route. Daarna lopen we het ene moment een paar kilometer aan de oostzijde van het kanaal en dan weer een poos aan de westzijde. Dat duurt tot de Verlaat in Oude Niedorp aan toe. We hebben dan twaalf kilometer afgelegd. Het kanaal komt ons nu zo langzamerhand de strot uit. Het wordt tijd om te gaan pauzeren.

De parkoersbeschrijving geeft aan dat zich in de Dorpsstraat op nummer 4 een horeca gelegenheid bevindt, de Irish Cottage Pub. Een groep Zwarte Pieten blokkeert de ingang maar laat ons zonder dreigementen van ‘ik doe je in de zak’ passeren. We belanden in een Iers specialiteiten restaurant. We hebben best trek in soep. Het wordt de soep van de dag. Pompoensoep! Nooit van gehoord. “Hoe groot moet die soepkom wel wezen om zo’n ding uit je voortuin te bergen”, gaat het door mij heen. Terwijl wij kijken naar de TV waar de intocht van Sinterklaas in Harderwijk live wordt uitgezonden, komt de Goedheiligman hoogstpersoonlijk zelf binnen stappen. Geamuseerd kijkt hij naar het scherm en zegt: “dat is opgenomen hoor”, zich uit deze benarde situatie reddend.

Intussen is ook de pompoensoep opgediend. Voorzichtig proef ik wat voor soep ik in de kuip heb. Het is heet en even wennen maar na enige hapjes vind ik het heerlijk. Freek weet het niet goed. Hij omschrijft de smaak als ‘ondefinieerbaar’. Het zweet breekt hem uit, maar dat is een vervelende bijkomstigheid bij ‘hete’ maaltijden, welke hij overigens meer dan heerlijk vindt.

De veertig minuten rust hebben ons goed gedaan. We zijn klaar voor de laatste tien kilometer. Eindelijk eens geen graskades meer maar polderweg met daarlangs soms fraaie optrekjes. We passeren wegwijzers met mij onbekende oorden als De Noord, Langereis en Veenhuizen. En op de Groene Dijk blijkt dat we ons al in de gemeente Heerhugowaard bevinden. Van de stad zelf is in geen velden of wegen iets te bekennen. We gaan een boerenerf op en worden langs een welriekende mesthoop een grasdijk opgestuurd. Maar dit is dan ook het laatste gras van de route. Aan het einde daarvan laten we een informatiezuil voor wat ie is. In de verte lonkt de kerktoren van Obdam, ons einddoel van vandaag. Via de Plempdijk en de Berkmeerdijk bereiken we om kwart over vier het station van Obdam. Helaas, er rijden dit weekeinde geen treinen tussen Hoorn en Heerhugowaard, maar de bus van Hellingman brengt uitkomst.

 

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven