DLL bestaat 80 jaar

HOND HAPT NAAR MAN en MAN BIJT HOND

Om kwart over vijf gaat mijn wekker af. Het is zaterdag 10 december 2011. Freek en ik gaan vandaag een etappe lopen op het Overijssels Havezatenpad van Ommen naar de Archemer stuw en weer terug. Een afstand van iets meer dan 20 kilometer. Het is voor ons in ieder geval de laatste mogelijkheid om dit jaar nog gebruik te maken van ons ‘vrij-reizen’ kaartje.

In tegenstelling tot de afgelopen dagen, waarop storm en regen het weer bepaalden, is ons voor vandaag een droge en zonnige dag in het vooruitzicht gesteld. Om tien voor zeven stap ik op de trein waarin Freek al op mij zit te wachten. De reis verloopt niet geheel vlekkeloos. Tot en met de overstap in Duivendrecht gaat het nog goed maar de intercity naar Zwolle, die in principe alleen in Hilversum en Amersfoort stopt, krijgt kuren in Baarn. Om onduidelijke redenen stopt ie in Baarn. Vergeefs wachten wij op enige informatie via de intercom maar het blijft angstig stil. Als de trein zich even later weer in beweging zet vernemen wij van de conductrice dat de intercom defect is. Over het oponthoud in Baarn wordt verder niet gerept. In Zwolle hebben we immers twaalf minuten de tijd om over te stappen op de sneltrein naar Ommen.

In Amersfoort echter blijft onze trein langer staan dan normaal. Wij zien ‘onze’ conductrice druk bellend voorbij lopen. Deze vertraging loopt op tot een kwartier. Nou wordt die overstap in Zwolle wel kantje boord. Als de trein eenmaal weer rijdt en de conductrice met een verontschuldigende blik voorbij komt, vraag ik of we nu de aansluiting in Zwolle nog wel zullen halen. En zo niet, of zij dan zo vriendelijk wil zijn om even te bellen of onze trein naar Ommen op ons kan wachten. Zij gaat het proberen maar kan niets beloven. De oorzaak van de vertraging blijkt een niet opgekomen machinist te zijn. Het oproepen van een reserve machinist binnen een kwartier is voorwaar nog een kunststukje. In Zwolle aangekomen blijkt onze trein er nog te staan. Een sprint van spoor 3 via een paar trappen naar spoor 16 volgt en buiten adem nemen wij plaats. Eenmaal onderweg meldt de perfect werkende intercom dat de trein met een kleine vertraging is vertrokken omdat gewacht moest worden op enkele reizigers uit de trein van Amersfoort. Wij kijken elkaar aan. Wij dus.

Als we in Ommen uitstappen, miezert het een beetje maar we zijn het perron nog niet af of het is al droog. In de stationsrestauratie halen we ons eerste stempel en beloven het meisje achter de stofzuiger dat we het pilsje nemen als we terug komen. De start is niet om over naar huis te schrijven. We hebben nog geen kilometer gelopen als we in de buurt van Huize Het Laar behoorlijk in de fout gaan. Juist op het punt waar we links moeten aanhouden, springt mij een van rechts komende enthousiaste hond tegen het lijf. Zijn kop verdwijnt zelfs op een gegeven moment tussen mijn benen. Dat wordt mij toch wat al te gortig. Gelukkig weet zijn baasje de hond tot de orde te roepen. Afgeleid door dit voorval vervolgen wij de weg naar rechts. Voordat het tot ons doordringt dat we al een poos geen markeringen hebben gezien, zijn we al een behoorlijk eind van de route afgeweken. Het topografische kaartje brengt uitkomst en zet ons weer op het goede spoor. Dat deze omweg tijd heeft gekost mag duidelijk zijn. Over de 4.3 km tot onze eerste stop bij C.R. Nieuwebrug hebben wij 72 minuten gedaan. Een gemiddelde van 3.58 km/u.

Dit café doen wij niet voor de eerste keer aan. Wij waren hier al eerder op 1 mei 1999, toen wij een Pieterpad etappe liepen van 45 km lang van Hardenberg naar Nijverdal. Wij maken er niet zo’n lange pauze van en na een kwartier en een lekkere kop koffie vervolgen wij onze weg.
Al vrij snel gaan we opnieuw in de fout. Deze keer heeft het niets te maken met een onoplettendheid van ons maar meer met een markering die er niet is maar er volgens de beschrijving wel had moeten staan. Tot onze stomme verbazing bevinden wij ons op het Pieterpad en verrassend genoeg ontmoeten we bij een voetgangerssluis de ‘Man bijt hond’ bolderkar en twee mannen, waarvan de één met een op volle toeren draaiende camera op zijn schouder en de ander die zit te prakkiseren hoe die bolderwagen aan de andere kant van het hek moet komen. Tijdens de opnamen ontstaat er een geanimeerd interview waarbij ik voorstel om met vier man sterk de kar over het hek te tillen. De camera wordt zo geplaatst dat het hele karwei vlekkeloos kan worden opgenomen (de uitzending hiervan was op 30 december 2011).
zie: http://www.manbijthond.nl/fragmenten/al-27-jaar-schapenherder

Ook deze ontmoeting heeft weer de nodige tijd in beslag genomen en ook de vraag: “hoe komen we weer op de goede route?”. Na enig gezoek vinden we toch weer de Havezaten markeringen terug. De route voert langs een dode arm van de Regge en verderop langs kasteel Eerde, een fraai landgoed uit 1715. Met een grote boog belanden we bij de op dit punt gekanaliseerde Regge welke wij nu stroomopwaarts volgen tot de Archemer stuw. Over de 6.6 km hebben we anderhalf uur gedaan, een gemiddelde van 4.4 km/u. Hier is onze tweede rust en tevens ons keerpunt.

Bij de picknicktafel schuiven we aan bij een ouder echtpaar uit Hardenberg. Zij fietsen met hun elektrische ondersteuning een rondje vanuit Ommen en genieten evenals wij van het zonnige weer. Wij nemen een beker cup-a-soup en breken ons lunchpakketje aan. Na 25 minuten vinden wij het welletjes en beginnen aan de terugweg.
    
Onze achterstand op ons reisschema bedraagt een half uur en om de trein van kwart voor drie te halen, besluiten we, na het raadplegen van de topokaart, om een paar omwegen af te snijden. Het tweede bezoek aan C.R. Nieuwebrug kunnen we echter niet overslaan. Nog een kleine wijziging in het laatste gedeelte brengt ons vijf minuten voordat de trein vertrekt terug bij het station van Ommen. Het toegezegde glas bier kan er nog net in en dan volgt de run naar spoor 2. We staan nauwelijks op het perron of er wordt omgeroepen dat de trein een kwartier vertraging heeft. Als dat zo is, missen we de aansluiting in Zwolle. Opnieuw heeft een NS conductrice met de reizigers meegedacht. Zonder ons te raadplegen heeft zij al telefonisch contact gehad met Zwolle en voor elkaar gekregen dat de intercity op ons blijft wachten. Maar dan moeten we wel in het voorste deel van de trein uitstappen. De overstap van spoor 16 naar spoor 1 neemt nog geen minuut in beslag.
In de kussens van een drukke intercity opent Freek zeer tevreden zijn rugzak en haalt zijn laatste thermoskan met heet water voor koffie tevoorschijn.


CEES MOERBEEK

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven