DLL bestaat 80 jaar

NOORD-HOLLANDPAD, een onvoorspelbaar avontuur !

Het is vrijdag 23 juli 2010. Zojuist hebben Freek en ik het Pelgrimspad van ’s-Hertogenbosch naar Maastricht in dertien etappes volbracht. De laatste kilometers in Maastricht met regen en onweer. Onder een grote parasol kijken we op het terras van één van de tientallen horeca gelegenheden uit over een nat Vrijthof met op de achtergrond de imposante Basiliek van Sint Servaas. Daar halen we even later ook het laatste Pelgrimsstempel en krijgen er zelfs nog gratis een fraaie sticker met de afbeelding van de heilige zelf bij. Voorlopig hebben we even genoeg van het klimwerk van Zuid Limburg. Het was prachtig maar erg vermoeiend.

Lees meer: NOORD-HOLLANDPAD, een onvoorspelbaar avontuur ! (1e en 2e etappe)

NOORD-HOLLANDPAD, graskades en polderwegen

De vijfde etappe vindt plaats op 13 november. Dick is verhinderd en samen met Freek reizen we per trein naar Schagen. Daar moeten we bijna een half uur wachten eer buurtbus 417 ons naar Kolhorn brengt. Het is niet anders. De chauffeur is een praatgrage vrijwilliger. Hij heeft er al twee ritten op zitten maar wij zijn zijn eerste passagiers. Hij komt uit Nieuwe Niedorp en hij hoort ons uit waar wij vandaan komen. Als ik vertel dat ik in Wormer woon, zit hij helemaal op zijn praatstoel. Zijn vrouw komt namelijk uit Wormer. Van de Zandweg, en dat huwelijk houdt al jaren stand. Door al dat geklets duurt de rit naar Kolhorn niet lang. Hij zet ons voor de Turfschuur aan de dijk af. Ik hoop dat het museum open is en dat wij daar een stempel in ons boekje kunnen krijgen. Helaas is de deur gesloten. We besluiten maar weer naar Restaurant ’t Anker te gaan. Een kop koffie voor het wandelen gaat er altijd wel in.

Lees meer: NOORD-HOLLANDPAD, graskades en polderwegen (5e etappe)

"IS HIER NOG ERREGES EEN TENTJE WAAR WE WAT KENNE GEBRUIKE?"

Wij bevinden ons in Strabeek, een dorp behorende tot de gemeente Valkenburg. Het is half één en wij zijn al sinds half negen zonder koffiepauze onderweg van Sittard naar de Sint Pietersberg voor ons laatste traject van het Pieterpad. Wij hadden graag in Puth van de plaatselijke horecagelegenheid gebruik willen maken maar de winterschilder, die de voorgevel van de kroeg weer in puike conditie probeert terug te brengen, weet ons te vertellen dat er verder niemand aanwezig is. Geen koffie dus.

Lees meer: "IS HIER NOG ERREGES EEN TENTJE WAAR WE WAT KENNE GEBRUIKE?"

LEVE HET OPENBAAR VERVOER

Het is zaterdag 5 februari 2000. Ik heb mijn wekker op vijf uur gezet maar als ie afgaat blijkt het nog maar kwart voor vijf te zijn. Het plan voor vandaag is om een stukje van het GRAAFSCHAPSPAD te lopen en wel van Zutphen naar Barchem, een afstand van ruim 32 kilometer. Om vijf over zes trek ik de deur achter mij dicht en begeef mij lopend naar het station in Wormerveer. Ik maak vandaag weer eens gebruik van mijn vrij vervoer van de NS.

Lees meer: LEVE HET OPENBAAR VERVOER

Onze secretaris Cees Moerbeek was ook actief bij wandelsportvereniging WS'78. En ook daar maakt hij leuke dingen mee die hij ons niet wil onthouden....

IK HEB GISTEREN NOG AAN JE GEDACHT

Dit heb ik vele malen moeten horen toen ik mij op zaterdag 4 januari 1997 als parkoersbewaker met mijn fiets in de bittere kou over het WS 78 parkoers van Uitgeest repte. Zelf dacht ik : “... heb ík dat nou weer” en onwillekeurig gingen mijn gedachten terug naar tien jaar geleden in Wormerveer en naar vorig jaar in Bussum.

Lees meer: IK HEB GISTEREN NOG AAN JE GEDACHT

ER-OP-UIT!

Het handige ideeënboek voor een dagje uit van de NS, met maar liefst 46 routes voor stoere stappers en andere voetgangers. Als gelukkige bezitter van een NS-voordeelurenkaart ben ik vanzelfsprekend op de hoogte van het bestaan van de zogenaamde spoorwegwandelingen. Maar tot voor kort waren de daarop vermelde afstanden voor mij niet zo interessant. "Je gaat toch zeker geen uren reizen om vervolgens voor nog geen twintig kilometer je wandelschoenen aan te trekken", redeneerde ik altijd. Natuurlijk is dit een totaal verkeerde benadering van het fenomeen 'spoorwegwandeling'. Totdat je zelf in de lappenmand verzeilt en je na maanden geduldig revalideren tot de conclusie komt, dat de spoorwegwandelingen wel degelijk in een behoefte voorzien. Bovendien maken de parkoersbouwers in de meeste gevallen handig gebruik van de bestaande LAW-routes. De aan- en aflooproutes worden met speciale wit/rode NS-stickers aangegeven en voor de rest kom je, via de gebruikelijke wit/rode, of als het een streekpad betreft geel/rode markeringen, op de mooiste plekjes van Nederland. Ik heb mij in 2003 dan ook aan een viertal spoorwegwandelingen gewaagd en dan met name drie van de vier in 2003 nieuw ontwikkelde routes.

Lees meer: ER-OP-UIT!

EEN DORSTIG HART VERMOEID VAN HET GAAN

"De Halve Roe", roept de buschauffeur en even later stappen Freek en ik uit in een voor ons totaal vreemde nieuwbouwwijk van Nieuwkoop. De temperatuur is iets boven het vriespunt en op de sloten ligt een dun vliesje ijs. Wij vervolgen vandaag het "Groene Hartpad" van Nieuwkoop naar Woerden. Het traject van Alphen aan de Rijn naar Nieuwkoop hadden wij een maand geleden afgelegd. Het aardige van die dag was, dat wij de heenweg totaal anders hebben ervaren dan de terugweg. Op weg naar Nieuwkoop was het een klein wereldje waardoor we van de wereldberoemde nog werkende molenviergang bij Aarlanderveen slechts twee molens in de mist konden ontwaren. En dat was jammer want de ruimte en wijde blik waarop we gehoopt hadden, was ver te zoeken. Freek liet zich dan ook sombertjes ontvallen: "ik denk niet dat we vandaag de zon nog te zien krijgen".

Nauwelijks een kwartier later brak de bewolking, de zon begon te schijnen en even later konden wij ons niet voorstellen dat we zo weinig van de omgeving hadden kunnen zien. Op de terugweg ontdekten wij in de verte het ‘witte potlood’ ofwel de watertoren langs de Meije. Nu ook zagen wij aan de andere kant van de weg aan de horizon de hoog boven alles uittorende Gouwebrug bij Alphen aan de Rijn en rechts daarvan de televisietoren, ook al zo’n markant punt in de omgeving.

Lees meer: EEN DORSTIG HART VERMOEID VAN HET GAAN

WAAROM DE NS-TOP ER DE BRUI AAN GAF

Moe maar voldaan leggen we de laatste meters af op het Trekvogelpad. Op 20 januari 2000 liepen we de eerste vierendertig kilometer van Enschede naar Eibergen. Vandaag, 2 januari 2002, bijna twee jaar later, hebben we de totale afstand van vierhonderddertien kilometer volbracht op het traject Uitgeest – Bergen. Het is vijf over vier en een blik op de vertrekstaat bij de bushalte leert ons dat we nog tien minuten hebben voor het nuttigen van een glas bier. Na deze mistige dag met een temperatuur rond het vriespunt vinden wij dat we dat wel verdiend hebben. Als we de eerste de beste horecagelegenheid binnengaan zie ik op de deur een pamflet waarop staat dat er alleen met euro’s betaald kan worden. Dat komt heel goed uit want ik heb de guldenbiljetten en –munten al op nieuwjaarsdag vaarwel gezegd.
Snel nemen we het gerstrijke vocht tot ons en spoeden ons even later naar de gereedstaande bus. Zo kunnen we de trein van 16.43 nog halen en zijn we rond de klok van vijf op de plaats van bestemming.

Lees meer: WAAROM DE NS-TOP ER DE BRUI AAN GAF

BESMET MET HET WANDELVIRUS

Ons vrij vervoertje van de NS brengt ons vandaag, zaterdag 17 september 2005, met een naar mijn gevoel flinke omweg via Utrecht, Arnhem en Zutphen, naar Oldenzaal. Freek en ik beginnen aan het 315 kilometer lange Marskramerpad, dat loopt van Oldenzaal naar Den Haag.

We maken het vandaag niet te gek. We lopen naar Borne waar we met een aftakroute van twee kilometer naar het station rond de 20 km hopen uit te komen.

Als we klokslag tien uur de trein uitstappen, is het een stille boel rondom het station. Oldenzaal is een oude vestingstad en heeft al sinds 1249 stadsrechten. De stad is ook een knooppunt van wandelroutes. In westelijke richting het Twentepad (geel/rood) en het Marskramerpad (wit/rood); in oostelijke richting de Töddenweg (witte T), het Fabriceurspad (geel/rood) en het Noaberpad (wit/rood). Het blijkt dat we voor een kop koffie het centrum in moeten. Oldenzaal lijkt om kwart over tien op zaterdagmorgen nog te slapen. Het is stil op straat en we vrezen het ergste. Gelukkig is de Croissanterie "Kiek-In" geopend en we laten de koffie goed smaken.

Voordat we aan de eigenlijke route beginnen hebben we er dan al 1,2 km op zitten en als we het grondgebied van Oldenzaal achter ons laten, zijn we 3,5 km verder. We lopen het landgoed ’t Holthuis binnen. De eerste de beste aanwijzing in het boekje zet ons direct op het verkeerde spoor. We zouden het eerste pad rechtsaf moeten gaan maar het gemis aan markering doet ons twijfelen. Vierhonderd meter verder krijgen we de bevestiging van ons vermoeden. We zitten verkeerd. Hoewel dat eerste pad heel mooi was, is de officiële route zo mogelijk nog mooier. Goed dat we de lange broek aangehouden hebben want hoge brandnetels versperren ons de weg over het smalle pad.

Lees meer: BESMET MET HET WANDELVIRUS

DEZE MENSEN ZIJN GEWOON HARTSTIKKE GASTVRIJ

Wij lopen vandaag, 24 juni 2006, weer eens een deel van het Scholtenpad en wel het gebied ten oosten van Winterswijk. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat wij hier voor het laatst waren. Daar kan ik mij nog van herinneren dat de horecagelegenheden in dit gebied niet al te rijk bezaaid zijn. Ook op de topografische kaart en in de parkoersbeschrijving vind ik daar niets van terug. We dekken ons in door extra thermoskannen met heet water mee te nemen. Dan hebben we in ieder geval onderweg soep en koffie op onze eigen rusten. Het moet al gek lopen als we onderweg geen bankje langs de weg tegen komen.

Voordat ik mij naar het station begeef, kijk ik nog even op de buitenthermometer. Die geeft veertien graden Celsius aan. Ik twijfel of ik mijn lange broek aan houd of dat ik in het kort ga. Ik besluit uiteindelijk het laatste en hoe verder de dag vordert hoe blijer ik ben met deze beslissing. De reis verloopt voorspoedig. Na drie uur bereiken we het eindpunt van de treinreis.

Lees meer: DEZE MENSEN ZIJN GEWOON HARTSTIKKE GASTVRIJ

VOETREIS DOOR DE PEEL

In gedachten loop ik op het station van Eindhoven. Drie weken geleden maakten we een begin met het Peellandpad, een 160 kilometer lange route, van ’s-Hertogenbosch naar Roermond. Het fraai uitgevoerde gidsje spreekt over tot voor kort nog woest en slecht toegankelijk gebied door barre stuifzanden, uitgestrekte heiden en verraderlijke veenmoerassen. Vooral dat laatste spreekt mij aan, vandaar dat ik onze vier etappes tellende voetreis de titel heb meegegeven "Soppen op het Peellandpad". Ik krijg volop mijn zin, zij het anders dan ik gedacht had.

De regen plenst vanaf acht uur met bakken uit de hemel en heeft de graskades langs het riviertje de Dommel blank gezet. Bovendien zorgt het hoge gras er wel voor dat onze schoenen en sokken binnen de kortste keren doorweekt zijn. Prettig vooruitzicht dus als je vandaag nog 43 kilometer voor de boeg hebt. Pas rond de klok van elven, als we ons nabij het prachtige kasteel "Heeswijk" bevinden, breekt de bewolking en wordt het droog. Maar het gevoel dat je bij elke stap het water tussen je tenen voelt sijpelen, blijft onprettig.

Lees meer: VOETREIS DOOR DE PEEL

Pagina 2 van 3

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven