DLL bestaat 80 jaar

 

Dinsdag 14 april 2015, vandaag de vierde Midweekse Dagwandeling van De Laatste Loodjes. De start is bij Cafetaria Visser in Spaarnwoude. De cafetaria is gelegen langs het Noordzeekanaal bij pont Buitenhuizen. Ondanks dat de cafetaria niet of slecht bereikbaar is met openbaar vervoer verschijnen vandaag 110 wandelaars, waarvan 69 dames en 41 heren. 101 wandelaars zijn lid van De Laatste Loodjes,  die om tien uur van start gaan voor de 10 km lange wandeling. Maar voor we starten zal onze voorzitter, Thijs Boonstra, het woord voeren en twee wandelaars in het zonnetje zetten. Dat is  Anke Hooijschuur uit Koog aan de Zaan omdat zij haar honderdste Midweekse Dagwandeling loopt en krijgt een mooie oorkonde en een bos bloemen van Thijs. De tweede dame die in het zonnetje wordt gezet is Nel Kleve uit Bergen, zij is de 17.000 ste wandelaar van deze wandelserie. Beide dames zijn lid van De Laatste Loodjes. Na het overhandigen van een mooi boeket bloemen en het uitwisselen van de gebruikelijke kussen vertrekken we onder een bewolkte lucht. De routes worden uitgedeeld door Rob en Willem. Via de brug over Zijkanaal C bereiken we het recreatiegebied Spaarnwoude en weldra breekt het zonnetje door en is het heerlijk wandelweer.

Lees meer: De Buitenhuizen Route

ER-OP-UIT!

Het handige ideeënboek voor een dagje uit van de NS, met maar liefst 46 routes voor stoere stappers en andere voetgangers. Als gelukkige bezitter van een NS-voordeelurenkaart ben ik vanzelfsprekend op de hoogte van het bestaan van de zogenaamde spoorwegwandelingen. Maar tot voor kort waren de daarop vermelde afstanden voor mij niet zo interessant. "Je gaat toch zeker geen uren reizen om vervolgens voor nog geen twintig kilometer je wandelschoenen aan te trekken", redeneerde ik altijd. Natuurlijk is dit een totaal verkeerde benadering van het fenomeen 'spoorwegwandeling'. Totdat je zelf in de lappenmand verzeilt en je na maanden geduldig revalideren tot de conclusie komt, dat de spoorwegwandelingen wel degelijk in een behoefte voorzien. Bovendien maken de parkoersbouwers in de meeste gevallen handig gebruik van de bestaande LAW-routes. De aan- en aflooproutes worden met speciale wit/rode NS-stickers aangegeven en voor de rest kom je, via de gebruikelijke wit/rode, of als het een streekpad betreft geel/rode markeringen, op de mooiste plekjes van Nederland. Ik heb mij in 2003 dan ook aan een viertal spoorwegwandelingen gewaagd en dan met name drie van de vier in 2003 nieuw ontwikkelde routes.

Lees meer: ER-OP-UIT!

wandelplaatje Krommenie routeMaandagmorgen wandeldag van de DLL. De start is in Krommenie bij de restaurant de Krokodil. Dat we aankwamen was het al een drukte van belang bij de start en inschrijving. Het was binnen overvol, zodat de wandelaars buiten stonden te wachten. Om 10.00 uur was de start en met 175 wandelaars vertrokken we richting Krommeniedijk. Het weer was ons goed gezind met zon en een kil windje. Het eerste stuk over Busch en Dam naar Krommeniedijk, een mooi stukje natuur met in de verte het Kerkje van Krommeniedijk dat al in 1755 gebouwd is op de restanten van oudere kerken. Het was weer een lange sliert van wandelaars, prachtig om te zien. Na Krommeniedijk kwamen we op de Noodervaartdijk en liepen we langs de Nauernasche vaart, dan de brug over en de Zuidervaartdijk op en bij de stoplichten de weg over. Het laatste stuk via de Provincialeweg weer terug naar de Krokodil waar vele van ons nog even een kopje koffie of een hapje namen. Nog even nagebabbeld en weer naar huis. Een heerlijke wandelochtend.  Groetjes Anke.

EEN DORSTIG HART VERMOEID VAN HET GAAN

"De Halve Roe", roept de buschauffeur en even later stappen Freek en ik uit in een voor ons totaal vreemde nieuwbouwwijk van Nieuwkoop. De temperatuur is iets boven het vriespunt en op de sloten ligt een dun vliesje ijs. Wij vervolgen vandaag het "Groene Hartpad" van Nieuwkoop naar Woerden. Het traject van Alphen aan de Rijn naar Nieuwkoop hadden wij een maand geleden afgelegd. Het aardige van die dag was, dat wij de heenweg totaal anders hebben ervaren dan de terugweg. Op weg naar Nieuwkoop was het een klein wereldje waardoor we van de wereldberoemde nog werkende molenviergang bij Aarlanderveen slechts twee molens in de mist konden ontwaren. En dat was jammer want de ruimte en wijde blik waarop we gehoopt hadden, was ver te zoeken. Freek liet zich dan ook sombertjes ontvallen: "ik denk niet dat we vandaag de zon nog te zien krijgen".

Nauwelijks een kwartier later brak de bewolking, de zon begon te schijnen en even later konden wij ons niet voorstellen dat we zo weinig van de omgeving hadden kunnen zien. Op de terugweg ontdekten wij in de verte het ‘witte potlood’ ofwel de watertoren langs de Meije. Nu ook zagen wij aan de andere kant van de weg aan de horizon de hoog boven alles uittorende Gouwebrug bij Alphen aan de Rijn en rechts daarvan de televisietoren, ook al zo’n markant punt in de omgeving.

Lees meer: EEN DORSTIG HART VERMOEID VAN HET GAAN

WAAROM DE NS-TOP ER DE BRUI AAN GAF

Moe maar voldaan leggen we de laatste meters af op het Trekvogelpad. Op 20 januari 2000 liepen we de eerste vierendertig kilometer van Enschede naar Eibergen. Vandaag, 2 januari 2002, bijna twee jaar later, hebben we de totale afstand van vierhonderddertien kilometer volbracht op het traject Uitgeest – Bergen. Het is vijf over vier en een blik op de vertrekstaat bij de bushalte leert ons dat we nog tien minuten hebben voor het nuttigen van een glas bier. Na deze mistige dag met een temperatuur rond het vriespunt vinden wij dat we dat wel verdiend hebben. Als we de eerste de beste horecagelegenheid binnengaan zie ik op de deur een pamflet waarop staat dat er alleen met euro’s betaald kan worden. Dat komt heel goed uit want ik heb de guldenbiljetten en –munten al op nieuwjaarsdag vaarwel gezegd.
Snel nemen we het gerstrijke vocht tot ons en spoeden ons even later naar de gereedstaande bus. Zo kunnen we de trein van 16.43 nog halen en zijn we rond de klok van vijf op de plaats van bestemming.

Lees meer: WAAROM DE NS-TOP ER DE BRUI AAN GAF

BESMET MET HET WANDELVIRUS

Ons vrij vervoertje van de NS brengt ons vandaag, zaterdag 17 september 2005, met een naar mijn gevoel flinke omweg via Utrecht, Arnhem en Zutphen, naar Oldenzaal. Freek en ik beginnen aan het 315 kilometer lange Marskramerpad, dat loopt van Oldenzaal naar Den Haag.

We maken het vandaag niet te gek. We lopen naar Borne waar we met een aftakroute van twee kilometer naar het station rond de 20 km hopen uit te komen.

Als we klokslag tien uur de trein uitstappen, is het een stille boel rondom het station. Oldenzaal is een oude vestingstad en heeft al sinds 1249 stadsrechten. De stad is ook een knooppunt van wandelroutes. In westelijke richting het Twentepad (geel/rood) en het Marskramerpad (wit/rood); in oostelijke richting de Töddenweg (witte T), het Fabriceurspad (geel/rood) en het Noaberpad (wit/rood). Het blijkt dat we voor een kop koffie het centrum in moeten. Oldenzaal lijkt om kwart over tien op zaterdagmorgen nog te slapen. Het is stil op straat en we vrezen het ergste. Gelukkig is de Croissanterie "Kiek-In" geopend en we laten de koffie goed smaken.

Voordat we aan de eigenlijke route beginnen hebben we er dan al 1,2 km op zitten en als we het grondgebied van Oldenzaal achter ons laten, zijn we 3,5 km verder. We lopen het landgoed ’t Holthuis binnen. De eerste de beste aanwijzing in het boekje zet ons direct op het verkeerde spoor. We zouden het eerste pad rechtsaf moeten gaan maar het gemis aan markering doet ons twijfelen. Vierhonderd meter verder krijgen we de bevestiging van ons vermoeden. We zitten verkeerd. Hoewel dat eerste pad heel mooi was, is de officiële route zo mogelijk nog mooier. Goed dat we de lange broek aangehouden hebben want hoge brandnetels versperren ons de weg over het smalle pad.

Lees meer: BESMET MET HET WANDELVIRUS

DEZE MENSEN ZIJN GEWOON HARTSTIKKE GASTVRIJ

Wij lopen vandaag, 24 juni 2006, weer eens een deel van het Scholtenpad en wel het gebied ten oosten van Winterswijk. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat wij hier voor het laatst waren. Daar kan ik mij nog van herinneren dat de horecagelegenheden in dit gebied niet al te rijk bezaaid zijn. Ook op de topografische kaart en in de parkoersbeschrijving vind ik daar niets van terug. We dekken ons in door extra thermoskannen met heet water mee te nemen. Dan hebben we in ieder geval onderweg soep en koffie op onze eigen rusten. Het moet al gek lopen als we onderweg geen bankje langs de weg tegen komen.

Voordat ik mij naar het station begeef, kijk ik nog even op de buitenthermometer. Die geeft veertien graden Celsius aan. Ik twijfel of ik mijn lange broek aan houd of dat ik in het kort ga. Ik besluit uiteindelijk het laatste en hoe verder de dag vordert hoe blijer ik ben met deze beslissing. De reis verloopt voorspoedig. Na drie uur bereiken we het eindpunt van de treinreis.

Lees meer: DEZE MENSEN ZIJN GEWOON HARTSTIKKE GASTVRIJ

VOETREIS DOOR DE PEEL

In gedachten loop ik op het station van Eindhoven. Drie weken geleden maakten we een begin met het Peellandpad, een 160 kilometer lange route, van ’s-Hertogenbosch naar Roermond. Het fraai uitgevoerde gidsje spreekt over tot voor kort nog woest en slecht toegankelijk gebied door barre stuifzanden, uitgestrekte heiden en verraderlijke veenmoerassen. Vooral dat laatste spreekt mij aan, vandaar dat ik onze vier etappes tellende voetreis de titel heb meegegeven "Soppen op het Peellandpad". Ik krijg volop mijn zin, zij het anders dan ik gedacht had.

De regen plenst vanaf acht uur met bakken uit de hemel en heeft de graskades langs het riviertje de Dommel blank gezet. Bovendien zorgt het hoge gras er wel voor dat onze schoenen en sokken binnen de kortste keren doorweekt zijn. Prettig vooruitzicht dus als je vandaag nog 43 kilometer voor de boeg hebt. Pas rond de klok van elven, als we ons nabij het prachtige kasteel "Heeswijk" bevinden, breekt de bewolking en wordt het droog. Maar het gevoel dat je bij elke stap het water tussen je tenen voelt sijpelen, blijft onprettig.

Lees meer: VOETREIS DOOR DE PEEL

POOTJEBADEN LANGS DE GRIFT

De spoorwegbeambte achter het loket knikt vriendelijk als hij een stempel zet in ons wandelboekje. Wij lopen vandaag een etappe van het Trekvogelpad en wel van Ede, via Rhenen naar Amerongen. Het is zwaar bewolkt als we om negen uur het station van Ede-Wageningen achter ons laten. 

De weersvooruitzichten van gisteravond voor vandaag waren niet al te best. Het had gisteren wat geregend en afgelopen nacht zou een regengebied overtrekken. Pas in de middag zouden er weer wat opklaringen kunnen komen. Het dreigt nu wel maar het regent net niet.
Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar die donderdag, de vijfde november 1998.

HET VIERSTROMENPAD GESTREMD

Op woensdagavond komt buurman Cees, een voormalig binnenvaartschipper, bij mij Europa Cup voetbal kijken. Onherroepelijk komt het gesprek op het wandelen en hij vraagt waar ik morgen ga lopen. Ik leg hem uit dat we een etappe van het Vierstromenpad gaan lopen van Waardenburg naar Rosmalen en weer terug, een afstand van vijftig kilometer. "We moeten ook nog met een pont over de Maas", laat ik erop volgen, "bij Alem."

"Nou dat kun je wel vergeten", antwoordt Cees vrijwel onmiddellijk, "want vanwege het hoge water is het pontje uit de vaart genomen", en daaraan toevoegend, "kijk maar op teletekst."

Het voetballen even vergetend, zap ik naar de betreffende pagina en inderdaad blijkt de overgang met de pont gestremd te zijn. Wat nu?

Als alternatief kan ik niets anders bedenken dan een etappe van het Heuvelrugpad te lopen, tussen Amerongen en het station van Ede-Wageningen. Bij heuvelrug denk je per slot van rekening toch niet zo gauw aan wateroverlast.

Lees meer: POOTJEBADEN LANGS DE GRIFT

Onze secretaris Cees Moerbeek was ook actief bij wandelsportvereniging WS'78. En ook daar maakt hij leuke dingen mee die hij ons niet wil onthouden....

DE UITSMIJTER VAN DE 20e EEUW

Graag had ik de laatste WS tocht in de 20e eeuw, of zo u wilt in het 2e millennium, voor mijn rekening willen nemen. Achteraf kan ik alleen maar in mijn handen knijpen dat Piet en Peter deze uitsmijter in en rond Almere wilden uitzetten. En een uitsmijter was het zeker, deze tocht. “Een klassieker”, hoorde ik zelfs een van de deelnemers onderweg zeggen. En hij meende het nog serieus ook. Diep in zijn regenpak weggedoken, verwarde haren en regen, die van zijn gezicht afgutste. En hij was niet de enige die enthousiast de barre, maar wel WS waardige, veertig kilometer aflegde.

Lees meer: DE UITSMIJTER VAN DE 20e EEUW

EEN SNIKHETE DAG IN DRENTHE

We "doen" vandaag, 23 augustus 2001, een deel van het Drenthe pad, tussen Appelscha en Norg vice versa, een afstand van ongeveer veertig kilometer. Je weet hoe dat gaat, ’s morgens vroeg (vijf uur) uit de veren om zo vroeg mogelijk met het openbaar vervoer op de plaats van bestemming te zijn. Nou valt dat de laatste tijd met al die beslommeringen van de NS niet mee. De dienstverlening laat ons soms wat in de steek. Volgens de dienstregeling kunnen we in Amersfoort op de intercity naar Groningen stappen. Dat is ook wel mogelijk maar in plaats van twee treinstellen heeft de NS slechts één treinstel gereed staan. En daar moeten dan omstreeks half acht ’s morgens nogal wat forensen ingestouwd worden. In plaats van een comfortabele intercity stoel moeten we genoegen nemen met een klapstoel op het balkon tussen twee opgevouwen fietsen en naast de wc. Wat Freek de opmerking doet ontlokken: "we hebben eigenlijk nog nooit zo’n coupé met wc voor ons zelf gehad." Bovendien blijkt dat we in Zwolle opnieuw moeten overstappen en dat staat ook niet in het spoorboekje vermeld. Gelukkig is het nu minder druk en kunnen we verder genieten van een intercity-waardige plaats.

Het belooft een snikhete dag te worden. Als we om negen uur bij het station Assen op de bus naar Appelscha staan te wachten wijst de digitale thermometer al 21 graden aan. En een half uur later, op weg naar Ravenswoud, een klein plaatsje ten noordoosten van Appelscha wordt het alsmaar warmer. Het is een verademing om in de schaduw te lopen. Op de kaart zien we het Fochteloërveen steeds dichter bijkomen. Voordat we echter deze grote vlakte met paars kleurende hei oversteken, bereiken we een vogelkijkhuisje. Daar hebben we een prachtig uitzicht over een meertje. Natuurmonumenten streeft naar het omhoog brengen van het grondwaterpeil om verdere verdroging van het veen tegen te gaan. Dat moet dan weer resulteren in de verdrinkingsdood van het onstuimig groeiende pijpestrootje. We hebben zeven kilometer afgelegd en we snakken naar een kop koffie uit de thermoskan van Freek. In de trein waren we daar vanwege de drukte en het voortdurende overstappen niet aan toe gekomen. Terwijl wij uitkijken over het wel héél rustige vogelmeer laten wij de espresso en cappuccino goed smaken.

Vervolgens betreden wij het Fochteloërveen. Dit gebied, met een oppervlakte van 2000 hectare, is een restant van een immens pakket hoogveen, dat eens grote delen van Drenthe en het oosten van Friesland bedekten. Tot 1974 is er nog turf gestoken en tot die tijd bestonden er plannen om het restje Fochteloërveen als landbouwgrond in te richten. Daar heeft Natuurmonumenten toen een stokje voor gestoken. Het voetpad over de heide gaat later over in een knuppelpad. We treffen het dat we hier in een betrekkelijk droge periode lopen want anders zou het een natte boel zijn. Waar het knuppelpad ophoudt en het fietspad bereikt, verlaten we Friesland en lopen Drenthe binnen op weg naar Veenhuizen. We krijgen nu een traject met kilometers lange rechte stukken. Met die hitte, het is nu al tegen de dertig graden, valt dat niet mee.

Het is kwart voor één als we ons midden in de gevangeniskolonie bevinden. Tot voor dertien jaar geleden was het nog ondenkbaar om hier, als je hier niets te maken had, vrij rond te lopen. Sinds het Rijk een groot aantal gebouwen, woningen, landerijen en bos heeft verkocht, is het merendeel van het terrein vrij toegankelijk. Het voormalige opvoedingsgesticht bezit een aantal gebouwen met stichtelijke gevelopschriften als OPVOEDING, HUMANITEIT, WERKEN is LEVEN, HUIS en HAARD, WERK en BID, WIJS BELEID, ZORG en VLIJT, VREDE en RECHT, LEVENSLUST, ORDE en TUCHT, TOEWIJDING, BITTER en ZOET, PLICHTGEVOEL, ONTWIKKELING, HELPT ELKANDER en ÉÉN van ZIN. Nu is er nog plek voor ongeveer negenhonderd "zware" jongens.

Wij belanden in de tuin van een huis met de voor ons zeer toepasselijke naam "CONTROLE". Het is de tuin van Tinie Veenstra. Deze mevrouw, die hier al sinds jaar en dag woont, heeft sinds de openstelling van het terrein van haar tuin een Koffie- en Theetuin met de zonnige naam "ZUNNESCHIEN" gemaakt. Passanten kunnen hier even uitblazen en genieten van een kopje koffie of thee met een plakje cake. Als je wat kouds wil dan is er keuze uit ijsthee of ranja. Bovendien heeft zij achter haar woning een galerie ingericht. Hierin worden kunstenaars en hobbyisten uit de omgeving in de gelegenheid gesteld om hun werken te exposeren.

Wij zoeken een schaduwrijk plekje op in de tuin en laten ons drie ijsthee bezorgen. Onderwijl worden de laatste boterhammen soldaat gemaakt. We raken aan de praat met de gastvrouw. Zij heeft wel even tijd als zij hoort dat we het Drenthepad lopen. "Ja, er komen er zat langs", vertelt zij. "En ook als ik niet officieel geopend ben, kunnen de wandelaars bij mij terecht, mits ik thuis ben natuurlijk", vervolgt zij. Enthousiast vertelt zij over haar vrijwilligerswerk op de oude begraafplaats van Veenhuizen. Teksten op oude grafzerken worden weer minutieus met penselen leesbaar gemaakt. "En als jullie straks over het kerkhof lopen, dan moet je even naar links kijken. Dan zie je dat de graven van de dominee’s andersom liggen dan die van de anderen." Niet begrijpend kijken we haar aan. "Ja, zelfs op het kerkhof is de dominee de voorganger", verklaart Tinie zich nader.

Na een halfuur vervolgen wij onze weg. We moeten nog vijf kilometer richting Norg en keren dan weer om. We laten onze rugzakken achter in huize Controle en gaan op pad. We bezoeken het kerkhof en merken op dat hier voor de vrijwilligers nog een gigantische taak is weggelegd. In het aangrenzende bos raken we het spoor volledig bijster. Op een kruising moeten we linksaf maar als we die bereiken is er geen markering te vinden. Dit is eigenlijk de eerste keer dat de markering op het Drenthepad ons in de steek laat. We beginnen nu echt gedesoriënteerd te dolen en uiteindelijk vinden we de markering terug op een punt waar we rond half één ook al waren geweest. We kijken elkaar aan en besluiten niet verder te gaan maar terug te keren naar de theetuin. Tinie Veenstra kijkt heel verbaasd als we ons na ruim een uur weer melden. "Dat hebben jullie snel gedaan", begint zij en vervolgt, "en zijn jullie nog op de begraafplaats geweest?" We knikken bevestigend, bestellen wéér drie ijsthee en zoeken een plekje in de tuin. Dat valt niet mee, want zowat half Nederland heeft inmiddels de theetuin ontdekt.

Een halfuurtje en twee overheerlijke glazen ijsthee verder beginnen we aan de terugweg. Nico ziet erg op tegen die lange stukken. "Als we doorgegaan waren naar het keerpunt, had ik hier de bus gepakt", laat ie zich ontvallen. Maar gelukkig laat ie ons niet in de steek. Op het fietspad door het Fochteloërveen zien we zowaar een adder die snel een goed heenkomen zoekt als we wat té dichtbij komen. We zijn blij als we het veen achter ons laten. De hitte drukt ons tempo behoorlijk. Zodra we in het bos een picknickbank zien, nemen we onze laatste rust. Freek heeft nog warm water in zijn thermoskan. Tien uur geleden heeft ie de kan gevuld, nu drinken we nóg hete koffie. Wát een kwaliteit!

Het is half zes als we Appelscha bereiken. Aan de overzijde van de Opsterlandsche Compagnonsvaart zien we een café met terras. Wij vinden dat dit het eindpunt moet zijn. Wij laten de markering voor wat ie is en begeven ons, vanaf het terras gadegeslagen door een viertal inwoners van het dorp, over een smal sluisdeurtje naar de overkant. Bij het terras aangekomen worden we er door dit viertal op attent gemaakt dat we niet volgens de markering hebben gelopen. Dat kan bij ons echt de pret niet meer drukken. Hoe eerder we die goudgele rakker te pakken hebben hoe liever het ons is.

CEES MOERBEEK

Pagina 6 van 7

Fotoalbum 2018

Klik hier voor het fotoalbum van 2018

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven